De blinde vlek van het team

06/10/2017

“Hey, hoe is het?” Ik loop een terras op en zie een oude bekende. “Hey, goed je te zien. Met mij is alles best goed, met het team ook. Er is iemand uit ons team vertrokken, maar de rest zit er nog. En we hebben naar je geluisterd. Het gaat nu goed. Het kostte wel even wat omslagtijd, maar het is ons gelukt. Achteraf lachen we er nog weleens om. Man, man, man, wat hadden wij niet in de gaten waar we mee bezig waren. Het was niet  makkelijk die spiegel, maar wel heel goed”.

Man, man, man, wat hadden wij niet in de gaten waar we mee bezig waren.

Ik moest even graven in mijn geheugen, maar toen wist ik het weer. Ze werkte op een afdeling die zichzelf een hele bijzondere manier van werken had aangemeten. Een aantal hele enthousiaste dames had bijna een bedrijf in het bedrijf gecreëerd. Ze gingen zo in hun eigen taken op dat ze totaal geen oog meer hadden voor de (interne) klant. Sterker nog, hele normale vragen werden als extreem uitzonderlijk afgeschilderd. Ze hadden een eigen ivoren toren gecreëerd en waren vooral druk met hun eigen projecten. Het ene idee na het andere kwam uit hun koker. Ze pakten het op, of – als ze het zelf niet konden – ze namen gewoon iemand aan die dat wel kon. En zo wist op een gegeven moment niemand meer waar dat team nu “voor was besteld of hip gezegd waarom ze op aarde waren”. En daarbij was iedereen compleet uitgeput. Dat was het moment ongeveer toen ik werd gebeld.

Aan de inzet lag het niet, maar de waan van de dag regeerde en maakte dat de resultaten tegenvielen. Half uitgewerkte ideeën verdwenen weer in de la. Stapels papier produceerden ze met elkaar. Het ene visievormingsdocument was nog mooier dan de andere marktverkenning.

Aan mij de vraag om ze uit hun ivoren toren te halen en ze in te laten zien dat dit voor niemand werkte. De klantvriendelijkheid weer terug te brengen naar de afdeling, de workload te normaliseren en de output te vergroten. Het ging niet zonder slag of stoot. Want hoewel de huidige gang van zaken te veel kostte en te weinig opleverde hadden de dames wel het gevoel dat ze super goed bezig waren. En de dingen die niet goed gingen, zouden heus wel veranderen, was de overtuiging. Maar dat werkt natuurlijk niet als je je eigen gedrag niet verandert.

Uiteindelijk kozen we een paar projecten die voor de organisatie prioriteit hadden. Onze mensen begeleidde het team om deze helemaal tot een succesvol resultaat af te ronden. Er mocht niets meer de la in en ook niets meer worden opgestart. En het resultaat kwam er.

“Goed te horen dat jullie het vol hebben gehouden!” glunderde ik. “Ja, zei ze, we werken nu echt nog steeds op de nieuwe manier. Best grappig om zo’n omslag te maken. We hadden onszelf zo in een bepaalde modus gezet. We hebben echt goed moeten kijken naar ons eigen gedrag en ons ander gedrag eigen moeten maken. Dat viel niet mee. Voor jezelf is dat al lastig, maar als collectief nog een veel grotere uitdaging. Maar ik voel nu wel dat ik in mijn avonden en in de weekenden veel meer energie over heb. En de rest van de organisatie weet nu ook veel beter waar ze aan toe zijn. Dat scheelt een hoop ergernis en ruis op de lijn. Toch grappig hè, hoe je ook als team een blinde vlek kunt opbouwen.” “Ja, soms gaat een team als een eenheid functioneren, met alle menselijke eigenschappen die daarbij horen. Fijn dat jullie nu lekker op de rit zijn. Geniet nog lekker van je dag!”

heiko

Over de auteur

Als je bewust bent van wie je wezenlijk bent en weet wat je werkelijk wil, kun je het ‘moeten’ loslaten. Dan laat je jezelf excelleren in effectiviteit, samenwerken en het nemen van eigenaarschap.

Naar Heiko van Eldijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *