Kokoswater afval of goud

13/04/2017

Met verbazing heb ik een recente uitzending van de Keuringsdienst van Waarde gekeken. Ken je dat programma? Ze noemen het zelf huishoudjournalistiek. Het uitgangspunt voor iedere uitzending is een simpele vraag over een product uit ons boodschappenmandje. De antwoorden zijn wat mij betreft behalve verbazingwekkend ook steeds weer leerzaam. Vaak zie ik in de antwoorden een duidelijke relatie tot waar ik mij in mijn werk dagelijks mee bezighoudt: ‘marketing en communicatie’.

Neem nu die laatste uitzending, daar was de vraag hoe kokoswater bij ons in de supermarkt is beland. Het blijkt te zijn begonnen met een dokter die in Brazilië is opgegroeid om vervolgens met een Oostenrijkse dame te trouwen. De dokter zorgde ervoor dat het product in de eerste instantie in eco-winkels in het assortiment werd opgenomen en vandaag de dag is er in Nederland geen supermarkt te vinden waar dit drankje niet in de schappen te vinden is.

De droom

Wat mij intrigeert is niet zozeer dat die dokter er in slaagde om het spul in pakken te stoppen en op de Amerikaanse en Europese markt aan te bieden. Maar wel dat het type kokoswater in die pakken (voor meer dan 70 procent afkomstig van ‘de bruine noot’) in de landen waar het vandaan komt tot voor kort gezien werd als een waardeloos restproduct. Net als wat hier soms met melkoverschotten gebeurt, liet de tropische fabrikant het kokoswater zo in de plaatselijke rivier wegstromen. Dit met alle milieuproblemen en ethische vraagstukken van dien, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Ik geloof dat hem dat vooral in de droom, het verhaal zit.

De bruine noot, die eigenlijk het zaad van een oude kokosnoot blijkt te zijn, heeft vocht in de kern zitten waar hier in Nederland vandaag de dag een relatief hoge prijs voor wordt betaald. Hoe dat kan? Ik geloof dat hem dat vooral in de droom, het verhaal zit. Ga maar na, welke associaties heb jij bij een kokosnoot? Hier in ons koude kikkerlandje associëren we een kokosnoot vaak met een tropisch eiland. Zo’n parelwit strand met palmbomen. En nu kun je het gevoel van zo’n droomvakantie oproepen voor nog geen 2 euro, te koop in iedere supermarkt. En dan lijkt het ook nog eens heel gezond voor je te zijn. Want anders zouden al die yogi’s het niet drinken, toch?

Steeds als ik een aflevering van de Keuringsdienst van Waarde bekeken heb weet ik wat ik als consument beter kan doen. De balans tussen gevoel en harde feiten bewaren bij mijn besluiten tot aankopen in de supermarkt. Ik neem voor mij steeds af te vragen of wat ik denk te kopen ook echt overeenkomt met de ingrediëntenlijst op de verpakking. Tegelijkertijd is het programma voor mij een reminder ten aanzien van hoe ik mijn rol als marketing & communicatie professional wil invullen: Organisaties helpen bij het vormgeven van een waarheidsgetrouwe versie van de boodschap, het product, de dienst of mens waar ze voor staan.

Wil je meer hoppers (zoals wij medewerkers van House of Performance noemen) beter leren kennen? Volg ons dan voor alle blogs en kennisdeling gericht op prestaties verbeteren op onze LinkedIn companypage. Click daarvoor op de button hieronder:

 li-button-a

kitty

Over de auteur

Net als bij mijn passie fotograferen gaat het geloof ik bij marketing & communicatie om de essentie van iets of iemand vast te leggen en te zoeken naar verrassende perspectieven om deze weer te geven. Van storycatching naar storytelling. Love it!

Naar Kitty Ockhuijsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *