My way or the highway

10/04/2017

Samenwerken, het klinkt mooi. Met elkaar iets neerzetten. Maar wat is nou een goede manier En hoever ga je in het samenwerken? Mijn vrouw had een vriendin op bezoek. Ze dronken samen thee aan de keukentafel. Ik stond ondertussen te koken en luisterde met een half oor mee. De vriendin vertelde over een project waar ze bij betrokken was. Een hele club mensen probeerde een droom waar te maken of te realiseren. Voor een deel leunde het project op vrijwilligers die geloofden in de droom, voor het andere deel op mensen die ook andere belangen hadden.

Binnen het programma waren een aantal projectteams gevormd. De sfeer was gericht op consensus, iedereen streefde hetzelfde ideaal na. Iedereen stopte er een deel van zijn vrije tijd in, samenwerken op een fijne manier. Het gevolg was dat alles eindeloos duurde. Er was altijd wel iemand die het er niet helemaal mee eens was. Omwille van de voortgang hield die dan zijn of haar mond en dat leidde tot (opgekropte) frustratie. Zo ook bij die vriendin. Ze had in het tekst-team gezeten. Een gevoelig team, want hierin werd het verhaal van het project verwoord. Je raadt het al. Iedereen had een mening. En die vriendin, tekstschrijver van beroep nota bene, kreeg er last van dat mensen aan haar teksten sleutelden. Zonder kennis van zaken en eigenlijk alleen om iets van zichzelf in de tekst terug te zien.

Dat zette me aan het denken. Eigenlijk gaat het bij ons ook vaak zo. Wij vinden altijd wel iets van elkaars werk. Dat komt de kwaliteit soms ten goede, maar de efficiency zeker niet. Waar ligt eigenlijk de lijn tussen ‘goed is goed genoeg’ en ‘ik moet nu echt ingrijpen omwille van de kwaliteit’? Hoe vaak dram ik eigenlijk mijn zin door als ik overtuigd ben van mijn gelijk? Waarom is het toch zo lastig om onze eigen ideeën los te laten omwille van het grote geheel? Wat maakt samen eigenlijk samen? Is dat niet iets wanneer je elkaar kunt vertrouwen in de waarde die moet worden toegevoegd? Dat je alleen aan de bel trekt wanneer je echt denkt dat er iets heel erg fout gaat? Vraagt dat niet om elkaars waarde goed te kennen en ook je eigen waarde scherp te hebben?

Schoenmaker blijf bij je eigen leest. Het is niet voor niets een populair spreekwoord in ons polderlandje. Maar ja, soms heb je een hele club schoenmakers bij elkaar. Mij gebeurt het weleens dat ik het totaal niet eens ben met de oplossing die een collega aandraagt. Wij vallen dan vaak terug op onze waarden. En ja, toegegeven, ik beroep me dan ook weleens op mijn senioriteit. Gaat het dan om delegeren of gaat het om elkaar te bevragen op elkaars zienswijze. En toch weer gemeenschappelijke grond proberen te vinden?

“Jullie zijn nog een nieuwe club”, hoorde ik mijn vrouw zeggen. “En daarin probeert iedereen nog zijn plek te vinden, zijn waarde te bewijzen. Blijkbaar zijn er nog een aantal zoekende in het tekst-team?” De vriendin knikte. Dat klopte wel. De vriendin botste met name met een man die verwachtingen had over zijn rol en bijdrage (waarde) die niet waar werden gemaakt in zijn ogen. Maar hij had ook nog niet zoveel gedaan. “Vertrouwen moet groeien”, zei mijn vrouw. “Ook al willen we het meteen krijgen, à priori en onvoorwaardelijk”.

Als ik het op mezelf betrek is het goed om zowel naar de intentie als de resultaten te kijken. Misschien minder naar of iemands aanpak wel genoeg lijkt op die van mij. Dat geeft de ander vertrouwen, maar misschien mezelf ook wel?

heiko

Over de auteur

Als je bewust bent van wie je wezenlijk bent en weet wat je werkelijk wil, kun je het ‘moeten’ loslaten. Dan laat je jezelf excelleren in effectiviteit, samenwerken en het nemen van eigenaarschap.

Naar Heiko van Eldijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *