Vind je het niet vervelend dat niemand je verstaat?

01/11/2016

Tijdens de pauze van een sessie bij één van onze klanten vraagt een deelnemer mij “Vind je het niet vervelend dat niemand je verstaat?” Leuk, die directe stijl van de Nederlanders. Meteen doe ik de aanname dat Nederlanders immens geboeid zijn door mijn persoonlijke verhaal. Getoetst aan de realiteit krijg ik de vraag welke taal ik spreek. Ik spreek Vlaams. Ook al is het eigenlijk gewoon Nederlands, met een Vlaams accent. Net zoals in de VS geen Amerikaans wordt gesproken, maar Engels met een Amerikaans accent. Vlaams klinkt voor Nederlanders wel als Engels, want toen ik laatst in de supermarkt aan de kassa ‘watblieft?” zei, antwoordde de behulpzame kassierster met “you want bonnetje?”. En ik krijg regelmatig in het Engels antwoord als ik de weg vraag. Zodra ze mijn exotisch accent hebben kunnen plaatsen, reageren de meeste Nederlanders wel enthousiast met “oooooh een Belg wat schattig, zo’n leuk taaltje, zo lief’. Dat ze dan steevast ook enkele keren “amai” of “zeg allé” roepen, neem ik op de koop toe.

Verhuizen naar Nederland brengt, behalve de taal, ook een reeks andere micro-challenges met zich mee. Zaken die voor mijn collega’s normaal zijn, kostten mij veel energie. Denk bijvoorbeeld aan fietsen. Ik kan best fietsen, maar om me tijdens de spits in de tsunami van fietsende forensen te begeven met mijn splinternieuwe transportfiets, zoals een echte Nederlander dat doet, blijft een uitdaging. En dan die OV fietsen…heb ik eindelijk uitgevist hoe ik er één kan huren, ontdek ik midden op een druk kruispunt in Den Haag dat dat ding geen remmen aan het stuur heeft, maar dat je moet terugtrappen…! En nu is mijn werkdag feitelijk nog niet eens begonnen.

sophie-op-de-fiets

Op sociaal vlak zijn er ook verschillen: Wanneer geef je een hand? Wanneer geef je een zoen op de wang? Hoe ver moet je gaan met het feliciteren van mensen met de verjaardag van iemand anders? “Gefeliciteerd met de verjaardag van de oma van de tandarts van de vriend van je neef’s tennismaatje”!!??

Zelfs een cola drinken is in Nederland niet zoals ik het gewend ben. Ik kan de keren niet tellen dat ik die stomme ‘citroenpletstokjes’ in mijn mond had, omdat ik ze aanzag voor een rietje. Het is hier ook allemaal heel informeel, na 6 maand in Nederland ben ik blij wanneer ik nog eens met “ u “ word aangesproken, ook al is het voornamelijk door mijn computer die zegt: “klik hier om u aan te melden”.

Het is dus even wennen, maar wel heel leuk. Het hoort allemaal bij mijn grote avontuur. Een nieuw leven in het land van kaas, bitterballen en Heineken met mijn Nederlandse vriend, Jasper, en een nieuwe baan bij House of Performance. Een overstap van de publieke naar de private sector, in een ander land met een heel andere (bedrijfs)cultuur is wennen, maar gaat me gemakkelijker af dan ik had gedacht. Ik ben uit België vertrokken, maar bij House of Performance voelt het alsof ik thuiskom. Ik voel me goed bij de open cultuur, de rechtstreekse feedback (positief en negatief) en het enthousiasme van mijn collega’s. Zij maken dat ik me welkom voel en moedigen me aan om mezelf te zijn, inclusief mijn Belgische eigenaardigheden. Zelfs als we elkaar niet altijd verstaan, heb ik wel het gevoel dat we elkaar begrijpen en daar draait het uiteindelijk toch om.

Wil je meer organisatiespecialisten van House of Performance leren kennen? Volg ons dan op LinkedIn via een click op de volgende button:

Follow us

sophie2

Over de auteur

Als extraverte, intuïtieve, spontane verbinder word ik blij van nieuwe ideeën en nieuwe mensen. Ik bedenk graag originele oplossingen, ben dol op verandering en doe alles wat ik doe met enthousiasme.

Naar Sophie Loquet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *