Zwangere dilemma’s

30/05/2017

Ik hoor het mezelf nog zeggen: “Ik zal persóónlijk alle groepen van A tot Z begeleiden.” Dit beloof ik de klant nadat we geconstateerd hebben dat er een klik is tussen ons op inhoud én relatie.

Met veel plezier en toewijding werk ik die maanden erna aan het project. Klant tevreden, ik tevreden. Er is één klein nadeel: mijn reistijd bedraagt iedere dag 3,5 uur. En dan komt er een kink in mijn stellige belofte: ik krijg een aanbod voor een vergelijkbaar traject maar dan op 10 minuten loopafstand van mijn huis. Mijn eerste reactie: misschien kan ik het combineren, maar deze klant verlaten? Onmogelijk gezien mijn belofte!

Al snel echter, ontwaar ik een discussie in mijzelf, waarin ik heen en weer word geslingerd tussen argumenten en waarden. Ik bespeur een heus dilemma. Zo overtuig ik mijzelf dat ik ‘recht heb’ om op dit aanbod in te gaan. Het is immers een interessante klant voor mijn organisatie. Daarnaast ben ik zwanger dus een beetje minder reistijd heb ik wel verdiend. Het traject staat al als een huis en ik heb goede collega’s die mij zo kunnen overnemen. Onder aan de streep levert dit bovendien meer sales op. Allemaal goede redenen. Maar ja, mijn interne waarden schreeuwen ook om aandacht . Betrouwbaarheid en reciprociteit bijvoorbeeld. En dat betekent voor mij afspraak is afspraak. Behandel de ander zoals je zelf behandeld wilt worden. J. Badaracco[1] (1998) zei het al: Een dilemma wordt pas een dilemma wanneer er sprake is van ‘goed-goed’.

Ik krijg er buikpijn van. Wat moet ik doen? Als ik mijn dilemma deel met een collega, bespreken we meerdere vragen:

· Wie bepaalt hier de ‘morele lat’?

· Hoe snel laat ik me verleiden om van mijn eigen waarden weg te stappen?

De conclusie van ons gesprek is dat ik mijn dilemma voor zal leggen aan de direct betrokkenen: mijn opdrachtgever en mijn collega op het project.

“Meis, ik zou het doen”, antwoordt de klant zodra ik haar mijn dilemma voorleg. Ze geeft aan het fijn te vinden dat ik het dilemma eerst met haar bespreek en het volste vertrouwen te hebben in mijn voorgestelde opvolger. Ook mijn collega reageert begripvol. Zonder buikpijn en met een goed gevoel, neem ik een paar weken later afscheid van dit project en vang ik de thuisreis van 1 uur en 3 kwartier aan.

De volgende keer handel ik mijn dilemma’s met minder buikpijn af door ze transparant te bespreken met de betrokkenen. Varend op mijn eigen waarden.


Bekijk ook de blog’s van Sjoerd Hogenbirk als je interesse hebt in het thema ‘Ethisch Presteren’.

[1] J. Badaracco (1998). Onmogelijke keuzes, managers en morele dilemma’s. Thema, Zaltbommel
linda

Over de auteur

Klanten beschrijven mij als onderzoekend, nuchter, empathisch, spiegelend, snel vertrouwd en motiverend. Ik handel vanuit nieuwsgierigheid en help de klant stappen te zetten richting effectief (leiderschaps)gedrag en energieke teamprestaties.

Naar Linda Visscher

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *