Alles is sales, en ik wil het niet

05/03/2018

Alleen het woord sales doet bij mij al van alles. Acquisitie, verkoop, ik vind het allemaal even verschrikkelijk. Ik vind het gewoon niet leuk. Ik wil simpelweg een opdracht krijgen en dan aan het werk gaan. Ik wil geen contact hoeven opnemen met allerlei partijen om iets verkocht te krijgen. Maar ik werk in de commerciële wereld, waarbij wij klanten nodig hebben om te bestaan én de klant heeft ons ook nodig. En aan dit laatste ontlenen wij ons bestaansrecht.

Sterker nog, ik zie er zelfs zo tegenop, dat ik dit blog ben gaan schrijven in plaats van mijn huiswerk te doen.

Ik volg op het moment een salestraining op kantoor. Intern, gegeven door een collega. Tijdens deze training staan we stil bij sales: wat is het nou, en hoe doen we dat? En we krijgen huiswerk mee, zoals het benaderen van prospects. Ik zie hier als een berg tegenop, met als gevolg dat ik het niet doe, of niet écht doe. Ik zie er zelfs zo tegenop dat ik eigenlijk met de training zou willen stoppen. Sterker nog, ik zie er zelfs zo tegenop, dat ik dit blog ben gaan schrijven in plaats van mijn huiswerk te doen. Dit geeft natuurlijk des te meer aan dat ik ermee door moet gaan. Wat is nou toch die aversie? Waarom stop ik mezelf liever in een hoekje, in plaats van dat ik de boer op ga met een product waarin ik geloof?

Zo heb ik samen met een collega een aantal sterke (en leuke) proposities voor de advocatuur ontwikkeld. Mijn netwerk binnen de advocatuur is groot. In combinatie met mijn geloof in de advocatuur, mijn wens om de advocatuur voorop te laten lopen, en mijn geloof in wat House of Performance zou kunnen betekenen, is dat toch een perfecte formule. En toch zie ik er tegenop de boer op te gaan.

Ik vind het niet leuk om iets te vragen van mensen. Ik heb dan het gevoel dat ik de relatie misbruik of dat heel duidelijk is dat ik iets van ze wil. En dat voelt niet lekker. Dit terwijl ik ze juist iets te bieden heb. Wonderlijk toch? Want wat is nou het ergste dat kan gebeuren? Dat mijn relatie zegt: “Charlotte, ik heb liever niet dat je ons contact hiervoor gebruikt”. Dus het ergste scenario is eigenlijk zo erg helemaal niet.

Mijn gevoel hierover is dus kennelijk sterker dan mijn ratio en ik ga typisch uitstelgedrag vertonen: morgen ga ik écht bellen. En uiteindelijk? Dan stuur ik een mailtje of een appje. Lekker veilig! En daar krijg je natuurlijk nooit écht reactie op.

Onlangs hadden we een intervisiebijeenkomst vanuit de salestraining. Doel was om vastgestelde knelpunten in je eigen salesactiviteiten met elkaar te delen. Ik heb mijn aversie tegen sales op tafel gelegd. Je legt dan eerst je situatie uit, en je groepsgenoten stellen allerlei vragen. Vervolgens draai jij je om met je rug naar de groep, en wordt er over je ‘geroddeld’. Over het effect van zo’n intervisie zal ik later nog eens schrijven, het gaat nu namelijk om mijn sales-aversie.

Tijdens deze intervisie heb ik een aantal dingen ontdekt. Waar ik dacht dat mijn aversie puur zit op sales, blijk ik vooral zelf het ‘probleem’. Ik zie alles wat ik doe niet als sales. Verder zie ik alles wat ik doe niet als toegevoegde waarde. En tijdens de training kwam met name naar voren dat ik dat woord ‘sales’ te groot maak. Een collega zei: “Sales is niet zozeer verkoop. Sales is contact maken.” Die opvatting ligt mij wel. Ik wil immers iets aan de man of vrouw brengen waar ik in geloof. En als dat nou eens daadwerkelijk zou lukken, hoe gaaf is dat!

Bekijk ook de case over het verbeteren van de sales performance bij Zeelandia.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *