De stem van het verlangen

05/04/2018

“Ik ga in de herfstvakantie mijn vriend bezoeken in Oostenrijk,” sprak mijn zestienjarige dochter ergens in september tijdens de avondmaaltijd. Mijn vrouw en ik keken elkaar toch wel wat verbaasd aan. De vakantieliefde was hevig geweest en werd nu intensief virtueel geleefd via Skype. Onverwachts, maar helemaal passend bij hoe onze dochter haar dromen leeft. Daadkrachtig!

Wij probeerden in het moment van elkaars gezicht af te lezen waar we stonden tot dit idee.

Mijn vrouw knikte bijna onzichtbaar en trapte af. “Vertel, vroeg ze, wat is je plan?” Mijn dochter ontvouwde haar plan. Ze had het al helemaal uitgedacht. Een baantje bij de supermarkt was gevonden om wat geld bij te verdienen; vluchten uitgezocht en ook logement bij hem thuis was al geregeld. Mijn vrouw lachte en complimenteerde haar met haar gedegen voorbereiding. Zacht en liefdevol zei ze dat wij het samen zouden bespreken. “Dat is goed, sprak mijn dochter, dat begrijp ik, maar ik ga wel hoor. Dat jullie dat weten.”

Later die avond moesten we lachen om haar doelgerichtheid en haar pragmatische aanpak, het bijbaantje al geregeld. Maar we lachten ook een beetje schaapachtig, want onze dochter was groot geworden. We wilden haar niet ontmoedigen, maar het idee was in de huidige vorm toch iets te stoutmoedig. Voor ons was het te snel om haar direct helemaal los te laten. We wilden toch iets van comfort voor onszelf organiseren. Iets waardoor het toch voelde alsof we iets dichterbij waren.

We deelden onze voorwaarden en tot onze verrassing ontpopte onze dochter zich als een ware diplomaat. Ze was standvastig en was duidelijk over dat ze zou gaan, maar ze wilde ons wel tegemoetkomen, meedenken naar mogelijkheden. Heerlijk om die daadkracht en tegelijkertijd dat adoptievermogen te ervaren. Ze wilde zeker met ons meebewegen om haar droom te leven. In de randvoorwaarden zat de ruimte.

Contact met de – gelukkig voor ons bekende – ouders zorgde wel voor een goed gevoel. Mijn dochter stond inmiddels stoer iedere zaterdagochtend om 7 brood te bakken bij de EkoPlaza. Geld verdienen werd leuk, ze werkte zelfs 20 uur per week naast haar VWO. Te veel om te combineren, perfect om je grenzen te leren kennen en ze vast te stellen. Maar hoe zat dat met onze ‘nabijheid’ in Oostenrijk?

Mijn dochter is er in september naartoe gegaan. Mijn vrouw ook. Samen zijn ze heen gereisd, na drie dagen is mijn vrouw terug gekomen. Dochterlief kwam een aantal dagen later vermoeid en nog verliefder terug. Het idee van samen optrekken overdag (hij moest de eerste 3 dagen overdag nog naar school) bleek in werkelijkheid tegen te vallen. Het samenzijn na school was zo intens dat ‘s ochtends de behoefte primair slapen was, niet de stad zien. Hooguit samen een kop koffie drinken, met een Mozartkugel erbij. Praten over de indrukken, gevoelens en nog meer. En misschien was dat nou net wat nodig was… niets meer dan dat.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *