Realiseer je dat niet iedereen een hond cadeau wil

28/04/2015

Promotie. Voor medewerkers met ambitie is het een toverwoord. En is de ene promotie op zak, dan lonkt de volgende. Zo zijn hele hordes mensen in organisaties bezig met een voortdurende queeste naar erkenning.

Als je iemand met een promotie erkenning denkt te geven Koud een jaar geleden heb ik Xavier gepromoveerd tot directeur Sales van ons kantoor in Hilversum. Dolblij was hij. Nu zit ik met zijn ontslagbrief in mijn hand. Voor de vijfde keer in drie jaar zit ik nu zonder directeur Sales. Xavier stapt over naar de concurrent. Daar vindt hij een grotere uitdaging, licht hij zijn keuze toe. Erkenning, flitst het door mijn hoofd. Meer erkenning, meer status, meer geld. En het idee dat het elders allemaal makkelijker gaat, want het eerste jaar na een promotie is altijd het moeilijkst.

Ik denk terug aan mijn eigen promoties. Altijd weer een feest, een stap omhoog op de hiërarchische ladder. Meer salaris en meer erkenning. Vreemd genoeg was de euforie steeds van korte duur. Natuurlijk wilde ik me in iedere nieuwe functie direct bewijzen, resultaten laten zien. Ze hadden me immers niet voor niets gepromoveerd. Ik herinner me mijn eerste promotie naar een leidinggevende positie nog maar al te goed. Het afdelingshoofd zette een fles champagne op tafel en zei: “Diederik, je hebt het verdiend. Chapeau, voor hoe jij je ontwikkeld hebt in zo’n korte tijd. Wat denk je ervan om teammanager te worden? Bastiaan heeft met ingang van volgende maand een nieuwe functie op het hoofdkantoor en ik denk dat je er klaar voor bent.” Hij wachtte niet op mijn antwoord, ontkurkte de fles en schonk twee glazen in. “Nou, gefeliciteerd kerel!” En zo gebeurde het dat ik de baan van mijn baas Bastiaan kreeg en mijn collega’s in één klap mijn “ondergeschikten” werden. Wat het precies in zou houden om leidinggevende te zijn, was me niet verteld en hoe ik het moest aanpakken ook niet. In de praktijk bleek zo’n promotie helemaal niet de rozengeur en maneschijn die ik ervan verwacht had. Dingen die altijd makkelijk gingen, werden opeens moeilijk. Bepaalde informatie kreeg ik niet meer. Of ik kreeg juist informatie die ik eigenlijk liever niet wilde horen, maar waar ik dan wel iets mee moest. Een collega uit mijn team met wie ik altijd goed samenwerkte, probeerde me opeens in alles te dwarsbomen, omdat ze mijn promotie niet terecht vond. De lijst met nadelen was eindeloos.

Het eerste jaar in mijn nieuwe positie was eigenlijk echt verschrikkelijk, als ik er zo over nadenk. Roos, mijn vrouw, toen nog mijn vriendin, verzuchtte regelmatig dat ze mijn promotie vervloekte. Ik was niet meer de gezellige, spontane, energieke Diederik volgens haar. Meer een verkrampte, onzekere en overwerkte Diederik. “Alsjeblieft Diederik”, zei ze dan, “ga nou gewoon eens praten met je afdelingsmanager over hoe hij het heeft ervaren toen hij voor het eerst leiding ging geven. Ik weet zeker dat het je gaat helpen als je gewoon eens je hart lucht en om hulp vraagt.” Meestal haalde ik dan mijn schouders op en zei dat ze het moest laten rusten. Ze snapte het gewoon niet. Ik had promotie gekregen omdat ik goed was in wat ik deed. Ik wilde bewijzen dat ik de uitdaging die ik gekregen had ook aankon. Dan moest ik natuurlijk niet aankloppen met een verhaal dat ik het allemaal zo spannend en lastig vond.

Tenminste, dat dacht ik toen. Roos had gewoon gelijk, besef ik nu. Wat had ik graag gezien dat Xavier me deelgenoot had gemaakt van waar hij mee worstelde en waar hij trots op was. Maar ja, daar had ik ‘m ook niet echt toe uitgenodigd. Tot nu toe was mijn strategie als het om promoties gaat: “Ik gooi ‘m in het diepe en kijk of ie weer boven komt”. In die traditie ben ik immers opgevoed. Als ik volgend jaar niet weer een directeur Sales wil moeten zoeken, dan moet ik de begeleiding van onze nieuwe man of vrouw heel anders aanpakken. Ik wil iemand die blijft, iemand die niet alleen komt voor de erkenning. Genoeg mensen willen graag de titel “Directeur Sales Hilversum” op hun kaartje zien. De vraag is echter niet waarvoor ze komen, maar waarom ze zouden blijven. Voor mezelf som ik op:

  • Hiërarchie verneukt alles;
  • maakt alles complexer;
  • en niemand realiseert zich dat vooraf.
  • De erkenning van promotie verblindt.

Mensen zien hun promotie als beloning en willen daarvoor graag iets teruggeven. Dus hebben we het altijd alleen maar over de positieve kanten van de promotie. Eigenlijk is een promotie zoiets als een hond cadeau geven. Geweldig, als de ontvanger tenminste graag een hond wilde hebben. Maar het is een cadeau met een gebruiksaanwijzing en behoefte aan zorg. Mijn nieuwe directeur Sales ga ik actief begeleiden en helpen om voor zijn nieuwe hond te zorgen. En we gaan niet alleen maar hebben over de fantastische kunstjes die hij heeft geleerd, maar vooral ook over hoe veeleisend en moeilijk het soms is om de verantwoordelijkheid te hebben over zo’n mooie hond.

Tegeltje 36 Promotie schept wederzijdse verantwoordelijkheden Bespreek talenten en motivatie van je medewerkers los van hun positie en rol. Besef dat je hun een heleboel erkenning kunt geven zonder direct naar promotie te grijpen. Een promotie vergt allerlei andere dingen van iemand en bestaande succesvolle strategieën werken niet meer in die nieuwe positie. De vraag is dus of je er iemand echt blij mee maakt. Daarnaast houdt jouw begeleiding niet op als je iemand promotie hebt gegeven. Hij moet ook geholpen worden in zijn nieuwe rol en iemand hebben om mee te praten.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *