Gezichtsverlies

03/03/2017

Vandaag met de trein naar een opdrachtgever. Was wel zo makkelijk. Geen gedoe met parkeren. En het geeft me de tijd om lekker in gepeins weg te zakken. De meeste mensen zitten over hun telefoon gebogen. Maar ik vind het lekker om eens lekker uit het raam te staren en te mijmeren. Hoe vaak neem ik daar nou nog de tijd voor?

Ik laat mijn laatste gesprek nog eens de revue passeren. Ik was bij een organisatie die net een flinke omslag heeft gemaakt. Oude directie was ontslagen en de nieuwe zit net in het zadel. Het mammoetschip was net een beetje van koers gewijzigd en de eerste resultaten begonnen zichtbaar te worden. Maar het ging de aandeelhouders niet snel genoeg en door wat gemor dat via de pers werd uitgespeeld daalde het aandeel. En toen ontstond er paniekvoetbal. Iemand uit de Raad van Bestuur deed een ferme uitspraak met nogal wat consequenties. Nieuwe maatregelen moesten er komen. Ongeacht of dat nu het beste was voor de organisatie. De buitenwereld moest zien dat er wat gebeurde, zodat de aandeelhouders weer vertrouwen zouden krijgen.

Inmiddels zijn we weer wat verder in de tijd. Wat blijkt, de maatregelen werken averechts. Maar ze kunnen nu niet meer terug. Het zou niet uit te leggen zijn aan de aandeelhouders. Dat is het verhaal. Maar wat er ook speelt, het is een politiek spel. De Raad van Bestuur heeft een (te) grote broek aangetrokken en kan die niet meer uitdoen. Dat wordt gezien als gezichtsverlies. Het bedrijf wordt geleid op basis van sentimenten, niet op wat reëel is. Uiteindelijk wint niemand daarbij. Medewerkers raken gedemotiveerd, klanten worden genegeerd en de net gestegen winst daalt weer.

“Ze kunnen niet meer terug”, hoor ik iemand zeggen in de trein. Inderdaad, denk ik. Huh, hebben ze mijn gedachten gehoord of zo. Maar dan luister ik verder en hoor dat ze het over een politieke maatregel hebben. “Ja, belachelijk”, vang ik op. “ZZP’ers werden massaal ontslagen. Die wisten toch ook niet meer waar ze aan toe waren? Alle partijen hadden vraagtekens, maar Wiebes hield voet bij stuk. Het is goed geregeld. Ondertussen zaten die ZZP’ers maanden in onzekerheid.” “Snapt die Wiebes niet dat er ook voor hen brood op de plank moet komen”?, spreekt iemand geëmotioneerd. “Maar nu is hij dan toch door het stof moeten gaan. Bij de Belastingdienst is het een grote puinhoop lezen we. Dat wist iedereen toch? Belachelijk vind ik dat gedraaikont. En dat allemaal om gezichtsverlies te voorkomen!” Deze mensen zijn echt verontwaardigd hoor ik mezelf denken.

Gezichtsverlies, denk ik. Ja, daar draait het dus om. Het ego prevaleert boven gezamenlijk belang. Het krachtenspel wint het van de inhoud. Je ziet het bij bedrijven en in het groot, zelfs bij onderwerpen van landsbelang.

Mijmerend vraag ik me af, wanneer heb ik eigenlijk zelf voor het laatst last gehad van gezichtsverlies? Ik staar naar de voorbijglijdende weilanden. Straks maar even mijn collega bellen…

Heiko van Eldijk is organisatiespecialist en partner bij House of Performance. In zijn blog’s deelt hij zijn verwonderingen, reflecties en bevindingen. Wil je ook de volgende blog’s van Heiko lezen? Volg ons dan op LinkedIn via een click op de volgende button:

li-button-a

heiko

Over de auteur

Een lonkend perspectief is potentie tot (waarde)creatie. Ik word blij als ik goed kan kijken, mag puzzelen en tot actie kom, om te doen wat nodig is.

Naar Heiko van Eldijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *