Hoe betrouwbaar is mijn eigen gevoel?

16/11/2017

“Hoezo kwam je dan niet bij me?” Ik keek mijn collega vragend aan. Hij had een situatie aan de hand waarin ik met hem had kunnen sparren. “Ja, maar jij bent zo druk”. “Nou, sputterde ik tegen, dat valt de afgelopen paar weken wel mee toch. Ik heb het superdruk gehad, maar zeker de afgelopen week was ik goed benaderbaar”. “Ik had toch het gevoel dat je het heel druk had. En ik heb het idee dat je hoofd er ook niet echt naar staat”.

Bam, hier knakte er iets in mij. Maar voordat ik dat dieper kon onderzoeken werd het moment verstoord door mijn bezoeker die zich meldde.

’s Avonds op weg naar huis moet ik terugdenken aan het gesprek. Wat gebeurde er nu precies? Was ik nog steeds druk? Drukker dan ik zelf doorhad? Was ik druk in mijn hoofd? Zou ik dat uitstralen? Nee, dacht ik, volgens mij niet. Ik neem de proef op de som, besloot ik. Ik stuurde een aantal collega’s een WhatsApp bericht. “Vind je me (te) druk en weerhoud je dat om me te benaderen?” Ik ontving eenduidige antwoorden: vier keer een ‘nee’, ééntje ‘tot voor kort wel maar sinds een paar weken niet meer’ en eenmaal ‘ja met een smiley’. Okay dacht ik, mijn eigen beeld lijkt overeen te komen met dat van meerdere collega’s.

De volgende dag sprak ik mijn collega weer. “Wat maakt dat jouw ‘gevoel’ zegt dat ik te druk ben?” Ik legde hem uit dat mijn eigen ‘gevoel’ een ander beeld opleverde. Ik deelde mijn mini-onderzoek met de vijf collega’s. “Het is zeker geen wetenschappelijke onderbouwing, maar ik voel dat mijn eigen beeld over dat ik niet te druk ben wel meer ‘onderbouwd’ is”. Ik denk dat ik hem geamuseerd en licht uitdagend heb aangekeken. Triomfantelijk is denk ik te sterk uitgedrukt maar wellicht heb ik dat ‘gevoel’ wel overgebracht. Ik verwachtte geen excuus, maar was wel benieuwd naar een hernieuwd beoordelen van de situatie.

“Ach joh, laat maar”, zei mijn collega terwijl hij wegliep. Ik sta aan de grond genageld. Terecht dat hij mijn gedrag afwijst, los dat ik iets vind van de manier waarop. Ik voel aan mijn water dat ik een belangrijke rol speel in zijn gevoelswereld naar mij toe. Maar wat doe ik nu precies? ’s Avonds haal ik mijn dochter op van een schoolbijeenkomst. Ik leg haar de situatie uit.

“Pap, hoe dom kun je zijn?” “Pardon”, zeg ik. “Het gaat hier toch niet over gelijk hebben of gelijk krijgen pap? Hij heeft overduidelijk geen zin in je bemoeienis. Het gaat toch niet over of je wel of geen tijd voor hem hebt? Het is heel iets anders. En wat jij doet is reageren als een klein kind. Je luistert niet eens naar wat hij zegt. Je schiet meteen in de verdediging. Duuhhh. Wat is jouw probleem?” Ai, de haarscherpe, maar pijnlijke analyse van een 16-jarige, bam.

De volgende avond voordat we aan tafel gaan. Ik geef mijn dochter een kus, dank haar voor haar duidelijke analyse en boodschap naar mij. “En wat heb je nu gedaan pap?” Ze laat nooit los denk ik, typisch haar moeder. “Ik heb vanochtend vroeg die collega gebeld. En ik heb geluisterd, precies zoals je hebt gezegd”. “En, zegt ze, hoe is het gegaan?” Ik glimlach en kijk haar moeder aan. “Dankzij jouw duidelijke verhaal heb ik iets geleerd over mezelf. Dat ik af en toe een ontzettend eigenwijs mens kan zijn. Dat ik vanuit mijn eigen gevoel soms ook niet open sta voor wat de échte boodschap is. Dat mijn eigen gevoel me af en toe in de steek laat, omdat ik er niet zuiver naar luister. Maar goed dat ik jou heb als een soort geweten!” “Af en toe hè”, zegt ze met een speelse glimlach terwijl ze aan tafel gaat zitten.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *