Hoe eerlijk durven we te zijn?

22/03/2016

“Heiko, ik weet dat Pieter (we noemen hem even zo) graag in mijn team wil. Maar ik wil hem niet. Ik vind het alleen lastig om te zeggen. Het is niet eens dat ik hem niet wil, maar ik wil Aart (die ook een andere naam heeft in werkelijkheid), omdat ik gewoon met hem heel lekker samen werk. Hij vult mij goed aan. En hij heeft ervaring die bij deze klant goed van pas komt. Ik weet met Aart waar ik aan toe ben.”

Tja, antwoordde ik, mijn collega, “ik begrijp jou. En ik begrijp Pieter, hij wil graag een keer zo’n project draaien. Hij is er denk ik ook wel aan toe.” “Ja, dat snap ik ook”, antwoordde mijn collega, maar ik heb nu al een paar keer met mensen gewerkt die een ruime leercurve hadden op een project en nu wil ik wel weer eens gewoon doorpakken.” “Ok, fair enough, dus nu rest de vraag hoe je het hem gaat vertellen?”

Goeie vraag vond ik. Ik loop er zelf ook weleens tegenaan. Sinds een paar maanden werken we binnen onze organisatie aan een betere staffing op projecten. Vanuit de klant en de opdracht bekijken we dan wat de beste team samenstelling is. En vanuit de adviseur kijken we hoe hij kan bijdragen en zich tegelijkertijd  blijft ontwikkelen. Dat gaat met vallen en opstaan. We delen nu de staffingsvragen tijdens de Obeya. De Obeya is ons wekelijks bureau  overleg op vrijdagmorgen waarin ons presteren en leren centraal staat. Tijdens de staffing maak je kenbaar of je mee wilt doen op een project of sales pitch. Aan de inbrenger/projectleider de taak om een goed team samen te stellen. Dat betekent dus ook tegen een collega zeggen dat hij voor deze klus voor iemand anders kiest. En dat vinden we moeilijk…

Dus wat zien we… We proberen onderhands een team samen te stellen zonder de collega de echte reden (bijvoorbeeld: ik vind je voor deze klus nog niet goed genoeg, jij met je persoonlijkheid matcht minder met profiel/cultuur van de klant). We koppelen niet transparant terug…”oooh vergeten te zeggen tegen je maar het team zit al vol, kon je niet te pakken krijgen… We vinden het zelf lastig om de boodschap te ontvangen, we herkennen onszelf in de ander. De moeilijkheid om wat je doet en wie je bent te scheiden. Dus denken en handelen we voor de ander. Ter bescherming van de ander…maar eigenlijk meer ter bescherming van jezelf.

“Ok”, zei ik, “ik vind het fijn dat je met deze vraag naar me toe komt en als ik het goed begrijpt,  ga je niet voor de gemakkelijke weg. In dit geval hebben we dus met twee dingen te maken. Pieter heeft zijn hoop op de klus gezet én jij bent van mening dat hij dingen snel persoonlijk neemt. Hoe zou je rekening kunnen houden met deze aspecten, terwijl je wel eerlijk naar hem bent?”

Ik bedacht ondertussen dat ik er zelf ook eens beter op ging letten. Ik heb wel een idee hoe het beter kan. We hebben het allemaal wel geleerd in onze coachtrainingen. Feedback geven, sandwichformule, spreken vanuit jezelf… En vooral niet denken voor de ander. En voor mij geldt ook, daarna is het gewoon doen.

Heiko van Eldijk is organisatiespecialist en partner bij House of Performance. In zijn blog’s deelt hij zijn verwonderingen, reflecties en bevindingen. Wil je ook de volgende blog’s van Heiko lezen? Volg ons dan op LinkedIn via een click op de volgende button:

li-button-a

.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *