Topprestaties leveren: Hollen en stil staan.

01/03/2016

Ik appte net een vriendin hoe het met haar ging. Ze was druk. Ze heeft sinds kort een reguliere baan, naast haar cateringbedrijf. Na een paar rustige maanden in de catering, had ze de baan aangenomen. Als zelfstandige moet je toch je hoofd boven water houden. Maar nu trok ineens haar cateringbedrijf ook aan. Het is hollen of stil staan schreef ze.Ik glimlachte want dat onderwerp spookt al een tijdje door mijn hoofd. Zelf heb ik net een periode van enorm hollen achter de rug. Maar er is een moment dat hollen pijn gaat doen. Wat is het moment dat ik stop zeg?

Werken is net als topsport

Ik moet altijd denken aan een workshop die we ooit volgden bij een bekende schaatser. Hij legde de vergelijking tussen ons werk en topsport. Hij vertelde dat hij altijd veel en knetterhard trainde, maar dat hij na die inspanning altijd direct de ontspanning opzocht. In tijden van veel training, deed hij er weinig meer naast en gaf zijn lichaam complete rust. Hard trainen is heel stressvol voor het lichaam en dat heeft tijd nodig om te herstellen. Geef je die tijd niet, dan brandt je lichaam gewoon op.Eigenlijk is het bij ons niet anders, toch? De boog kan niet altijd gespannen zijn, naast de inspanning van het werk moeten we de tijd nemen om te ontspannen, te rusten. Dan komt het met dat hollen en stil staan wel goed. Drukke periodes afwisselen met rustige periodes, dat kan goed in balans zijn.

Vrije middag

Maar ja, ik neem die rust vaak niet. Want als een collega net op zijn tenen aan het lopen is, ga ik niet lekker even een middagje niets doen. Misschien werk je wel bij zo’n bedrijf waarbij de receptioniste vraagt “vrije middag?” als je om 17.00 de deur uit loopt. Onze Calvinistische cultuur roemt hard werken. Altijd maar meer. En er is een grens.

Het goede voorbeeld volgen

Welk onderdeel van de boodschap van de topsporter versta ik niet. Wat maakt dat ik onvoldoende tijd neem om stil te staan na het hollen. Ik zie het mezelf wel voornemen. Maar de uitvoering blijft achterwege. Er is altijd wel een excuus om toch nog even door te gaan. Is de gedachte aan wat er dan allemaal mis kan gaan te afschrikwekkend? Wat als dit en dit niet gebeurt? Wat dan? Wat gaat er écht mis? Ik moet denken aan een vriend die voor langere tijd is uitgeschakeld. Overspannen. Ja, hij is over-spannen.  Te lang doorgegaan met hollen, hij leverde voor zijn werk een zware inspanning op mentaal vlak, los van de vele uren die hij werkte. Hollen zonder stil te staan waardoor hij onvoldoende tijd kreeg om te herstellen. Met hem is het echt mis.Ik spiegel me nog een keer aan de schaatser. Olympisch kampioen word je niet door jezelf maar voor de gek te blijven houden. Na iedere inspanning, ontspanning. Hoe kan ik topprestaties leveren zonder de bijbehorende top(sport) mentaliteit. Mijn werk is ook topsport. Het vraagt dus hollen én stilstaan. Het vraagt creatief zijn in het bedenken van alternatieven en oplossingen……“Ik heb ja gezegd tegen die opdrachten hoor,” appte mijn kennis. “Het was alleen echt niet te combineren met mijn baan, dan was het alleen maar hollen geweest”, schreef ze. “Ik zocht naar alternatieven en heb uiteindelijk een conculega gevraagd om te helpen. Dat was super, we werkten fantastisch samen en we hebben topcomplimenten gekregen over de kwaliteit. Dit smaakt naar meer!”

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *