Ik vind. Ik vind!

29/08/2016

Onlangs was het weer tijd voor de halfjaarlijkse visie-dag van House of Performance. We kijken dan terug naar wat er goed ging en beter kan. Maar vooral willen we naar de horizon kijken; welke nieuwe werelden zien we daar? Dit keer was het thema ‘Waar zijn wij nu eigenlijk ook weer van?’ Het idee was om verhalen op te halen, te delen met elkaar en te kijken of er een DNA uit te destilleren viel. We hanteerden verschillende werkvormen. We bouwden zandkastelen op het strand en gingen met elkaar in gesprek aan de hand van de dialoog. Op een goed moment gingen we in groepjes uiteen om te bespreken wat er voor ieder belangrijk is in ons DNA.

In mijn groepje kwamen we op het onderwerp ‘terugblikken’. Wij bespreken wekelijks in ons bedrijf wat er goed is gegaan en wat niet om daar van te leren. Ter tafel kwam hoe dat de laatste tijd werd ervaren. Iemand merkte op dat ze dat onderdeel een beetje te veel stoere borrelpraat vond geworden. En voordat we het wisten, rolden de meningen en oordelen over elkaar heen en kwamen we in een soort welles/nietes gesprek terecht. Ik vroeg me af wat er nou eigenlijk gebeurde…

“Maar wat maakt nou eigenlijk dat jij het teveel borrelpraat vindt?” vroeg ik aan mijn collega. Iedereen viel stil. Je hoorde ze bijna denken: ‘Oh ja, goede vraag. Dat hebben we helemaal niet gevraagd’. Het is niet zo belangrijk wat iemand denkt, het waarom vind ik over het algemeen veel interessanter. Wat is de intentie achter de woorden?

Ik vind, ik vind!

“Nou, ja, ik vind gewoon dat iedereen zoveel over zichzelf praat. Iedereen heeft het over zijn prestaties in plaats van over onze teamprestaties. Of zelfs over eigen belevenissen in privé-situatie. Neem Jaap bijvoorbeeld, die heeft het al weken over wat er thuis allemaal zo goed gaat. Maar hoe worden wij er als team nou beter van? Ik vind dat echt een ego-ding van hem en ik vind dat hij er veel te veel aandacht mee opeist.

Ondertussen viel Jaap bijna van zijn stoel. “Oh”, riep hij uit! “Maar ik vertel het helemaal niet om een beetje op te scheppen over hoe leuk mijn leven is. Zo bedoel ik het helemaal niet. Maar ik ben gewoon echt oprecht blij en dat wil ik graag delen. Waarom heb je me nooit gezegd, hoe je het ervaart? Ik vind het best pijnlijk om dat nu zo achteraf te horen”.

Op haar beurt keek mijn collega een beetje bedremmeld. “Mooi toch om te zien hoe het gesprek zich ontwikkelt”, sprak ik met een glimlach. Ik zie collega’s met kiespijn om me heen, pijnlijk is het dus ook. Mooi toch dat we andere inzichten krijgen door te kijken wat iemands intenties zijn”, onderbrak ik de stilte die was gevallen. “Zo kom je dus voorbij je eigen oordeel en komt er weer echt ruimte voor de ander. “Ja, pfff nou”, antwoordde mijn collega. “Ik had een redelijk oordeel over Jaap’s verhalen. Maar het zegt misschien meer over mijn allergie voor borstklopperij en hoe ik daar graag in bevestigd wordt. Klinkt als mijn projectie op hem, en eigenlijk vind ik zijn verhalen altijd wel stoer.” “Maar misschien kunnen ze wel wat korter en meer to the point”, opperde iemand anders. “Blijft er wat meer tijd over om te kijken naar onszelf als team.” “Ok, point taken”, glimlacht Jaap.

Het is net een huwelijk Ik moest grinniken. “Steeds vaker zie ik de overeenkomsten met een huwelijk, mijn eigen huwelijk”, merkte ik op. “Ook daarin weet ik inmiddels dat eerst de vraag stellen beter is dan direct te oordelen. Mijn kinderen zijn een goede en soms ook pijnlijke spiegel hierin. Het is mooi om elkaars diepere drijfveren te onderzoeken en je oordeel daarbij uit te stellen. Dat geeft vaak veel meer ruimte om vanuit verbinding het gesprek met elkaar aan te gaan.

“Grappig om te merken wat er gebeurt als je uitgaat van de positieve intentie van de ander”, merkte een andere collega op. “Neem nou bijvoorbeeld te laat komen, waar we het eerder over hadden. Je kunt ook dan kijken waarom iemand te laat is. Ik ga ervan uit dat iemand zijn best doet om op tijd te komen. En dat iemand het zelf vervelend vindt dat hij te laat is. Maar anderen vinden afspraak is afspraak en gaan ervan uit dat iemand niet zijn best heeft gedaan. Het verschil lijkt klein maar kent een grote hoop ergernis!” “Ja”, voegde ik toe, “zo kun je ook eerst bij jezelf te rade gaan waar die ergernis vandaan komt bij jezelf. Dat geeft weer ruimte om vragen te stellen in plaats van direct van start te gaan met ik vind, ik vind!”

Heiko van Eldijk is organisatiespecialist en partner bij House of Performance. In zijn blog’s deelt hij zijn verwonderingen, reflecties en bevindingen. Wil je ook de volgende blog’s van Heiko lezen? Volg ons dan op LinkedIn via een click op de volgende button:

li-button-a

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *