Keiharde kritiek, of constructieve feedback?

26/03/2020

Het bedrijf waar mijn zus werkt zat met een juridisch geschil en zij vroeg mij een brief op te stellen. Dus op woensdagavond klapte ik op de bank mijn laptop open en begon te typen. Echt tevreden was ik niet met het resultaat, maar alles wat erin moest staat stond er in. En tevreden, dat ben ik toch nooit met wat ik oplever. Aangezien mijn man advocaat is, vroeg ik hem ook een blik erop te werpen. Na het lezen ervan zei hij “je ziet het meteen als mensen weinig schrijven, dan gebruiken ze allerlei moeilijke woorden die niet nodig zijn”. Hij had niet door dat ik de hele brief had geschreven. Hij besefte niet dat hij met deze keiharde feedback mij aansprak.

Hoe vaker je het doet

Het effect van de ongecensureerde feedback is dat ik nu denk dat ik ‘het’ niet kan, dat die brief mega slecht was. En omdat ik dat geloof, ga ik het vervolgens ook niet zo snel meer doen. Of als ik het al ga doen, gaat het me minstens de dubbele tijd kosten, omdat ik bij ieder woord dat ik opschrijf twijfel. En ik besef me, dat dit volstrekt contraproductief is, want hoe vaker je het doet, hoe beter het iedere keer gaat.

De wijze van feedback kwam bij mij dusdanig hard en persoonlijk binnen, dat ik daardoor in een freeze terecht kom. Naast dat ik een avond niet meer heb gepraat met Bas – want ik was boos – heeft het er ook toe geleid dat ik nu denk dat ik het écht niet kan. Terwijl dat helemaal niet gezegd werd. Hij probeerde zijn feedback achteraf nog verder toe te lichten, maar ik stond daar op dat moment niet meer voor open. Het kwaad was al geschied. Met als bijkomend resultaat dat Bas mij nu ook niet graag meer feedback geeft. Dit blog durft hij bijvoorbeeld niet écht meer te reviewen.

Dit voorval zorgt er wel voor dat ik ook bij mijzelf naga hoe ik bijdraag aan de zekerheid dan wel onzekerheid van anderen. Zo schrijft mijn zus ook niet graag meer brieven. Komt dat doordat ik laatst een brief van haar volledig heb herschreven? Mijn moeder denkt dat ze geen Engels kan en houdt zich dan ook vaak op de achtergrond bij Engelstalige gesprekken. Ongetwijfeld dat ik als puber vaak opmerkingen heb gemaakt over haar Engels. Terwijl ze helemaal niet slecht is in de Engelse taal en ook hier geldt, hoe vaker je het doet hoe beter je wordt.

Laat de ander groeien

Feedback zou gebruikt moeten worden om een ander te laten groeien. Niet om een ander meer onzeker te maken. Als dat de insteek is, moet je goed bedenken wat je gaat zeggen, waarom je het gaat zeggen en hoe je het gaat zeggen. Zomaar iets roepen, zonder te beseffen wat dat kan betekenen voor de ander, dat kan funest zijn voor groei.

Tegelijkertijd zegt het ook iets over de ontvanger. Moet ik het meteen zo groot maken of kan ik er ook mijn lessen uithalen? Eerst doorvragen en pas dan reageren? Wat bedoelt de ander met de opmerking? Bij onbegrip, of een onvolledig verhaal, kan er namelijk flink ruis ontstaan op de lijn tussen verzender en ontvanger. De belangrijkste feedback die ik dus eigenlijk heb gekregen is dat ik eerst moet luisteren en even achterover moet leunen in plaats van direct in mijn emotie te schieten. Dat helpt mijn groei, die van Bas en vooral ook onze nachtrust. En het scheelt toch weer een ruzie….

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *