Met mes en vork door de verandercurve

05/06/2018

Vlak voor de laatste kerst is mijn vriendin bij mij komen wonen. Eigenlijk deed ze dat al, maar nu was het ook met inboedel. We sjouwden de hele dag spullen, van haar huis naar mijn huis. En van mijn huis naar de vuilstort. Ik kom vaak vrij ongestructureerd over bij anderen maar de waarheid is dat ik enige structuur wel fijn vind, belangrijk zelfs. Daarom maakten we vooraf een afspraak over een werkverdeling: ik richt de keuken in.

Ik wilde het niet, ik wilde de structuur behouden die ik had.

Tijdens het inrichten van de keuken ontstond er bij mij een dilemma: Welke bestekset gaat weg? Die van mij of die van haar? Nee, het is geen grapje, ik ervaarde deze keuze als een zwaar besluit. Ondanks dat mijn bestek een goedkope bestekset is zonder sentimentele waarde. Het punt is dat het een setje is dat paste bij de andere stukken van mijn servies. Dit in tegenstelling tot de kwalitatief mooiere set van mijn vriendin. En daar ging het bij om: mijn interpretatie van structuur – een complete en zichtbaar passende verzameling meuk – werd mogelijk in de war geschopt. Ik wilde het niet, ik wilde de structuur behouden die ik had.

Wanneer ik in mijn werk aan een nieuw project begin, neem ik de betrokken mensen mee door de theorie van de verandercurve. Of eigenlijk: de rouwcurve van Ross. Die vertelt je dat je beleeft dat je afscheid neemt, dat je iets kwijtraakt. Zelfs als je een verandering als noodzakelijk en gewenst beschouwt, komt er een moment dat je het niet meer wilt. Je wilt terug naar de situatie die je goed kent. Op dit moment zetten we door en komen we tot het punt dat de nieuwe situatie niet meer eng is of zelfs als fijn ervaren wordt. Iedere keer weer deel ik deze kennis. Zodat mensen de ellende aan zien komen, zeg maar. “Ja, ook jij gaat dit niet altijd leuk vinden. En je collega’s of je medewerkers zullen ook wel eens over de zeik zijn.” Zelf had ik de curve al eventjes niet meer meegemaakt en dus gevoeld. Tot de verhuizing dan.

Mijn vriendin was heel begripvol: “kies zelf maar wat je weggooit, die van mij of die van jou.” Vervolgens ging ik mezelf voor de gek houden. Ik deed al mijn spullen in een tas, legde het aan de kant en zou de volgende dag een besluit te nemen. Experimenteren voelt veiliger dan doen – super handig als je zelf de modellen kent. Nadat ik de bestekset van mijn vriendin in de witte keukenlade had gelegd, was alles weer goed. Ik kon het accepteren en vond echt dat het nog mooier was ook. Die tas met inhoud had ik niet meer nodig en mocht naar de kringloop.

Zo ervaarde ik weer, ook veranderingen die je zelf wilt, kunnen pijn doen. Zelfs als ze op het oog klein en insignificant lijken. De rouwcurve (her)kennen helpt mij in veranderprocessen, om het in perspectief te plaatsen, en om met anderen de emoties en gevoelens tijdens veranderingen bespreekbaar te maken.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
Jasper

Over de auteur

Jou vertellen hoe het moet? Hou toch op, dat weet je zelf wel. Koers kiezen, in beweging komen en versnellen, jouw kracht samen tot uitvoer brengen. Vet.

Naar Jasper Hoenderdos
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *