Moet het nou altijd zo diep?

19/10/2017

“Hey Heiko, alles goed?” Ik kom binnen bij een opdrachtgever waar ik al een tijd voor aan het werk ben. “Ja, goed”, antwoord ik en we wisselen wat algemene wetenswaardigheden uit. Na een tijdje zegt hij aarzelend:

“Weet je Heiko, ik lees altijd je blogs en ik vind ze mooi, maar soms hè krijg ik het er ook een beetje benauwd van. Die zelfreflectie is mooi, maar je kunt er ook in doorschieten.

Ik word soms een beetje moe van het, nou ja beetje hard woord misschien, maar van dat navelstaren. Het lijkt wel een beetje veel te worden, altijd maar diep moeten gaan.”

Ik kijk op. Het woord navelstaren raakt me, maar ik neem het niet persoonlijk. Ik voel dat er meer aan de hand is. “Waar loop je dan tegenaan, vraag ik hem?” “Nou ja, precies dat, antwoord hij, dat je altijd maar te pas en te onpas moet gaan graven naar je diepere lagen. Daar heb ik niet altijd zin in. Helemaal niet in de werksfeer. En ook thuis hoeft het van mij niet altijd. Maar steeds vaker kom ik mensen tegen die je niet los willen laten. Die dan gaan zitten peuteren, omdat ze denken dat dat de weg naar harmonie is ofzo.”

“Grappig, zeg ik, ik begrijp volledig wat je zegt, want de laatste tijd bekruipt me dat gevoel ook weleens. Ik vind het soms ook doorgeschoten. Ik merk bij mezelf dat het in bepaalde situaties bijna als reformatorisch voelt. De diepte in als nieuwe religie. Het voelt dan als een keurslijf of een dogma. Dan schiet het door. Als de ander er iets uit wil halen. Om zichzelf beter te voelen dan jij. Kijk mij eens lekker diep gaan.” “Ja, precies dat, antwoord mijn kennis, dat het eigenlijk niet meer om de verbinding gaat, maar om het diepgaan op zich. Dat stuit me tegen de borst. Kunnen we niet gewoon het leven vieren?” “Ja, soms zou dat beter zijn, antwoord ik, maar daar is dan wel de nodige zelfrelativering en humor voor nodig. En daar is dan misschien toch ook een vleugje zelfreflectie handig bij. Maar ook compassie naar jezelf en naar de ander. Eigenlijk moeten we veel vaker keihard om onszelf lachen en onszelf niet altijd zo serieus nemen.”

“Kijk, hier word ik blij van, zegt hij, al dat opgeklopte gedoe. Dat continu streven naar perfectie. Alles wat ‘niet lekker voelt’ wordt dan heerlijk geprojecteerd. Ik krijg nog weleens het verwijt mijn verantwoordelijkheid niet te nemen en niet naar mezelf te willen kijken. Maar dat klopt niet. Ik doe het alleen op mijn manier. Al dat gezeur maakt juist dat ik minder zin heb om naar mezelf te kijken.”

“Wel grappig, zo is dit toch nog een behoorlijk reflectief gesprek geworden”, lach ik. “Hahaha, ja je hebt gelijk. Nou ja, op zich is er dus niets mis met reflectie, verbinding en je verantwoordelijkheid nemen. Maar stop eens met dat moeten! Iedereen loopt zijn of haar pad op zijn of haar eigen manier.” “Toch blijft het een interessante uitdaging”, breng ik te berde. “In samenwerking word je toch voortdurend getriggerd en is het fijn als mensen hun verantwoordelijkheid nemen.” “Eens, dat blijft een uitdaging, valt mijn kennis me bij, vraag is alleen of je het oplost met een dwangmatige reflectie neurose of dat het kan met iets meer humor en luchtigheid. En wellicht af en toe zaken wat minder persoonlijk nemen. Dat scheelt mij een hoop triggers.” Dat herken ik ook wel weer. Hmmm, besluit ik. Mezelf minder serieus nemen en meer grappen maken…. “dat moet lukken”, eindig ik met een knipoog.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *