Ode aan de meester

31/01/2018

We zitten op een koude winterdag in een halve kring rondom een groot haardvuur van een oude boerderij. Het is twee uur in de middag en we drinken een glas stevige donkerrode wijn. We kijken elkaar aan met ogen van verwondering en voldoening tegelijk. De energie giert nog na in de ruimte, een bijna euforische jongensenergie. Wat waren de afgelopen 24 uur intensief, maar ontzettend waardevol.

In het midden van onze halve cirkel zit onze begeleider. Zijn wat geknepen ogen kijken naar het vuur. Een zachte glimlach om zijn lippen. Hij is vol met ons verbonden en ook weer niet. Nadat hij zijn glas heeft leeggedronken staat hij op. “Jongens, het was mij weer een waar genoegen. Dank dat ik wederom in jullie gezelschap heb mogen verkeren.” En weg is hij.

Wij blijven plakken, nog te vol van ons etmaal om al te kunnen vertrekken. We kunnen elkaar nog niet loslaten. “Wat vond je van de rol van onze begeleider vraagt een van ons aan de groep. ”Hij wacht ons antwoord niet af en start zelf. “Ik vond hem niet zo scherp, ik heb hem weleens steviger zien acteren. Misschien is het zijn leeftijd, maar ik had het idee dat we af en toe te snel gingen voor hem. We hebben het echt gewoon bijna allemaal zelf gedaan.” Hij kijkt ons aan, op zoek naar ogen met een zelfde mening.

Iedereen is wat verrast over zijn vraag en we staren in het vuur met de verwachting daar een antwoord te vinden.

Ik maak voor mezelf de balans op. Hoe heb ik zijn rol ervaren? Hij begeleidt ons al jaren. Hij kent ons goed, onze kwaliteiten en ook zeker onze onhebbelijkheden. De voorbereiding was vertrouwd. Hij maakt vooraf een rondje bij iedereen. Thema’s, issues, vragen en verlangens. Alles werd met zwierige vingerbewegingen ouderwets met de vulpen aan het papier toevertrouwd. Bij aanvang starten we met de check-in. Waar staat iedereen in zijn aanwezigheid. De voorbereiding maakte dat we drie centrale thema’s hebben voor onze 24-uurs sessie. Ik herinner me zijn inleiding. “Het is aan jullie om aan te geven waarmee we zouden starten.” Eensgezind kozen we voor het ‘lichtste’ thema. De dialoog hierover, de diepte van de discussie, is meteen spot on. Na een paar uur is het thema besproken en eindigen we met concrete besluiten en vervolgacties. Zijn rol was heel beperkt, hij zat achterover in zijn stoel, keek en knikte af en toe bemoedigend. Geen sturing, geen bemoeienis. Alleen geluidloze aanmoediging: “Ga zo door jongens.” En dat deden we.

Voor het avondeten vinkten we het 2e thema van de lijst en hadden we een start gemaakt met de laatste. Dit 3e thema was de grootste en moeilijkste. Onze meningen en mogelijke oplossingen lagen ver uit elkaar. Op het moment dat we stopten voor het diner was er nog geen oplossing voorhanden. Het was spannend. Tijdens het diner spraken we over veel dingen, maar niet over het laatste thema. Onze begeleider sprak af en toe met een van ons, zacht, terwijl we onderdeel bleven van de groep. Nog voor het einde van het diner gaf hij aan dat het tijd was voor hem om zijn bed op te zoeken. Wij bleven plakken en onder het genot van een mooi glas wijn en een kaasplank bespraken we ons 3e thema.

’s Ochtends begonnen we met de wrap up over de vorige dag en wederom een check-in. We verhaalden vol enthousiasme dat we na het diner ons 3e thema hadden opgelost. Hij liet het ons vertellen en met een paar intelligente vragen en aanvullingen van hem werd het nog beter. In de ochtendsessie namen we de drie thema’s nog eens door, van aanleiding, context tot oplossing. We evalueerden het proces en nog voor de lunch waren we helemaal klaar, super tevreden met het resultaat en blij over het proces. Reden om na de lunch dat glas wijn te nemen.

Ik richt me tot mijn collega. “Wat ik vind van de rol van onze begeleider?” “Magistraal”, en ik moest hard lachen. Met mijn ogen op het dansende vuur gericht, sprak ik voor me uit. “Voor mij voelt zijn begeleiding als magistraal. Hoe gebruik je de kwaliteiten van een groep maximaal, laat je ze verantwoordelijkheid nemen over inhoud en proces. In zijn structuur lag het succes besloten, hij heeft alleen aangemoedigd en gestimuleerd… en wij hebben er niets van gemerkt. Hij heeft met minimale inspanning een maximaal effect gerealiseerd. Meesterlijk toch?” Ik hief mijn glas: “Daar drink ik op, ode aan de meester!”

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *