Stoppen staat gelijk aan falen

24/09/2019

Ik sta op het punt om de handdoek in de ring te gooien. Twee jaar geleden ben ik begonnen aan een master Bedrijfskunde. Ik wilde graag de advocatuur uit en de (management) consultancy in. Ik ontbeerde alleen de juiste kennis. Na het starten van mijn master kon ik vrij snel bij House of Performance aan het werk, waar het gedachtegoed heerst dat jij je eigen instrument bent. Kennis ligt in het verlengde daarvan en doe je veelal gaandeweg op. Zowel op de werkvloer als door cursussen. Toch vervolgde ik mijn master vol goede moed. Ik heb mijn vakken inmiddels (ruim een jaar geleden) behaald. Nu heb ik nog een laatste hobbel te nemen: mijn scriptie. En dat gaat me niet goed af.

Hoger doel of bijzaak?

Ik heb nog nooit in mijn leven iets opgegeven. Als ik ergens aan begin, dan maak ik het af. Hoe stom of moeilijk ik het ook vind. Linksom of rechtsom vind ik mijn weg er wel in. Maar nu sta ik voor het eerst in mijn leven op een punt dat ik iets wil opgeven. En dat voelt enorm als falen. Mijn man is begonnen aan een master en veel mensen om mij heen doen ook allerlei opleidingen. Zij maken het toch ook af? Dan moet ik dat ook kunnen.

Het is heel intrigerend hoe uiteenlopend mensen op mijn struggle reageren. De eerste reactie van bijvoorbeeld veel van mijn advocatenvrienden is: “Dat is toch zonde? Je bent er bijna!”. De eerste reactie – na twintig vragen over mijn beweegredenen, waarom ik het überhaupt wil afmaken, wat ik eraan heb en wat de studie me nog brengt – van mijn collega’s is: “Ook wel eens goed om te ervaren hoe het is om iets op te geven!” Mijn advocatenvrienden (en ikzelf) zien dat briefje als het hogere doel. Mijn consultantvrienden zien mijn ontwikkeling als hoger doel en vinden dat briefje maar bijzaak. Hier zit geen goed of fout in, het is een ander uitgangspunt.

Naast het feit dat voor mij het doel pas is bereikt met het verkrijgen van dit briefje, is mijn overtuiging ook dat het leven niet altijd leuk is of hoeft te zijn. Juist op die momenten moet je even doorzetten en niet direct de stekker ergens uit trekken. Het kan wel een herijkingsmoment zijn. Waar ga je naartoe en waarom? Maar je zet wel door. Daar komt nog het emotionele aspect bij dat ik mij schaam om te moeten zeggen dat iets me níet is gelukt. Waar komt die drang vandaan om mezelf te bewijzen? Te laten zien dat ik iets wél kan? Niet te kunnen accepteren dat iets niet hoeft? Waarom schaam ik mij richting de buitenwereld als ik het opgeef? “Ik kan toch wel een scriptie schrijven?!”.

Terug naar mijn kern

Natuurlijk kan ik dat. Ik kan het op dit moment simpelweg niet opbrengen. Het schrijven van de scriptie voegt qua (gewenste) ontwikkeling voor mij niets toe. De inhoud van de vakken die ik heb gevolgd wel. Is dat dan niet voldoende? En als ik het opgeef, denkt de buitenwereld dan minder over mij? Vindt men mij dan minder intelligent? En wiens probleem is dat dan? Staat stoppen wel gelijk aan falen?

Voor mij een proces waarin ik tegen mezelf ben aangelopen en blijf aanlopen. Om terug te gaan naar mijn kern en er achter te komen waarom ik dingen doe en dingen van mezelf vraag. En een duidelijk teken om niet zomaar vanalles van mezelf te vragen, omdat ik er nou eenmaal aan ben begonnen. Op zich is het natuurlijk een prima eigenschap, maar niet altijd makkelijk. De uitkomst van mijn interne struggle volgt mogelijk in een latere blog, hoewel ik mijn keuze denk ik al heb gemaakt…

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

3 Reacties op “Stoppen staat gelijk aan falen”

  • Jeannette schreef:

    Kijk in de spiegel en zie of je gelukkig bent! Kennis op doen is prima en dat doe je tijdens je hele leven. Zonder dalen geen pieken. De wereld om je heen zal altijd commentaar hebben welke keuzes je ook maakt. Blijf bij jezelf, kijk in de spiegel. Ik hoop dat je een gelukkig mens ziet. 🍀
    Jeannette

  • Caro schreef:

    Voor mij ben je altijd geslaagd♡♡

  • Miranda schreef:

    Wat een mooi open en persoonlijk blog! Voor mijn gevoel levert de ontdekkingstocht die je in bent gezet over het al dan niet willen en kunnen opgeven je nog veel meer op, dan je daadwerkelijke beslissing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *