Te laat. Ik ben mijn objectiviteit verloren.

03/11/2017

Als advocaat sprak ik een jargon. Of sterker nog, had ik last van beroepsdeformatie. Ik schreef (schrijf) zinnen vol met archaïsmen: “echter, hetgeen en mits”. En dan was (en ben) ik nog gematigd gedeformeerd. Ik heb namelijk geen Latijn gehad, dus begrippen als “mutatis mutandis” en “conditio sine qua non” liet ik aan me voorbijgaan. Maar als ik de NS-conducteur hoor omroepen dat we onze eigendommen mee moeten nemen bij het verlaten van de trein, is mijn eerste gedachte als ik weer eens de tas van mijn zus bij me heb: “deze tas is mijn eigendom niet, daar ben ik slechts houder van”. Mateloos irritant.

En toen switchte ik naar het consultancy vak. Met haar bruin papier, post its en schilders tape en termen als ‘aannames, congruent, uitrollen, opschalen en (snel) schakelen’.

De eerste weken heb ik mijn ogen uitgekeken en klapperden mijn oren. Moest ik bij aanvang van een projectteamoverleg een emoticon tekenen die uitbeeldt hoe ik me voel. Of aan de hand van het zogenaamde stoplichtmodel aangeven welke kleur mijn humeur/stemming heeft (rood, oranje, groen). Samen met mijn nieuwe collega maakten we hier bij aanvang regelmatig grappen over. We kwamen namelijk allebei uit een nogal blauwe (ook zoiets!) omgeving en waren dit niet gewend. En nu? Nu begin ik er zelf over: ‘Ik ben vandaag groen, maar wel met een oranje randje, ik heb namelijk niet goed geslapen en ben wat nerveus voor het overleg van vandaag’.

Ik verkeerde lang in de veronderstelling dat ik nog niet gedeformeerd was. Dat ik dergelijke zaken over begon te nemen was alleen maar omdat ik het wel prettig vond. Een aantal weken geleden was ik echter (!) terug op mijn oude kantoor. En ineens merkte ik dat ik toch een ietwat andere taal was gaan spreken.
Allemaal leuk en aardig dit, maar maakt het iets uit? Wat hieruit blijkt is dat je dingen, gewoontes en ideeën van je omgeving sneller oppikt dan je doorhebt. Waar je denkt dat je nog objectief naar je directe omgeving kunt kijken, blijkt dat dus niet zo te zijn. Je wordt bewust en onbewust beïnvloed door je omgeving. En dat gaat sneller dan je denkt. Hoe vaak begint iemand zijn of haar zin niet met ‘objectief gezien….’.

Dat is ook een van de redenen waarom we bij HoP van mening zijn dat je niet langer dan een jaar bij eenzelfde externe klant moet rondlopen. Dan kun je namelijk niet meer van een afstand naar de organisatie kijken. Dan maak je onderdeel uit van de organisatie en kun je niet meer als externe consultant de impact maken die (mogelijk) nodig is en die je met een frisse blik wel maakt. Klanten vinden dit niet altijd prettig, want dan komt er na een jaar ineens een andere collega binnen. ‘Dan moeten we weer opnieuw beginnen en jij kent de organisatie zo goed’. Dat klopt, maar ik ken de organisatie inmiddels misschien wel té goed. En mijn moeder vertelde mij vroeger altijd al: ‘te’ is nooit goed.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *