Veranderproces zoekt dappere manager

28/04/2015

De vaak gehanteerde succesformule “handen uit de mouwen, niet lullen maar poetsen en toewerken naar een concreet einddoel” vormt soms eerder een belemmering voor het succes van een project dan het tegenovergestelde. Ga maar na, projecten groeien niet zelden uit tot iets anders dan waar initieel “ja” op is gezegd. Juist door niet te lullen maar te poetsen, kan het dan gebeuren dat iedereen in een project vol overgave aan een dood paard aan het trekken is.

Als projecten zich voort lijken te slepen

We zijn inmiddels anderhalf jaar onderweg. Volgens de planning moet het project over zes maanden afgerond zijn. Nog even doorbijten dus. Het is woensdagochtend, tijd voor ons wekelijkse stuurgroepoverleg. Gehaast komt Judith binnenlopen. Judith is onze projectmanager, zo’n gretige, snel pratende jongedame van eind dertig. Het valt me op dat de wallen onder haar ogen weer donkerder zijn dan bij de vorige vergadering. Judith neemt plaats aan de andere kant van de tafel, zodat ik nu recht tegenover haar zit. Ik word geflankeerd door mijn collega’s van Debiteuren en Control. Samen vormen we de stuurgroep.

“Bij Debiteuren zijn we live gegaan. Hoe kan het dan dat Eric nog in Excel werkt voor de maandrapportages?” is de eerste vraag van Gert. Judith zucht. Indringend kijkt ze ons aan. “Vorig jaar hebben jullie het verzoek tot integratie van de rapportagemodules afgewezen.”

“Ja dat kan zijn, maar nu hebben we daardoor dus een probleem. Dit kost ons minstens een halve fte”. “Ja,” zegt Judith ijzig, “en dat krijgen we ook nog voor Retail en Crediteuren, omdat jullie het verzoek ook daar hebben afgewezen.”

En ik zie haar denken: Waarom heb ik dit project ooit geaccepteerd? Twee jaar van m’n werkende leven stop ik in dit project en aan het eind staat er een halve oplossing met een dozijn deelprojecten om de losse eindjes weg te werken. Niet echt het succes waar iedereen zo vol van was bij de start. En of het nog niet genoeg is, krijg ik van mijn opdrachtgevers alleen maar bagger over me heen.

Of zijn dat stiekem ook mijn gedachten? En weer bekruipt dat onbehaaglijke gevoel me. Een stemmetje dat zegt: “Eigenlijk sta ik niet meer achter het doel van het project en de producten die we wilden opleveren. Maar ja, we hebben al wel twee miljoen geïnvesteerd en er anderhalf jaar aan gewerkt, dus het zou zonde zijn om het niet af te maken. Ieder stuurgroepoverleg weer doen we een rituele dans met Judith. Zij probeert ons eigenlijk te zeggen dat we aan een dood paard aan het trekken zijn en wij vragen haar nog harder te trekken. En dus zet ze weer een extra stap, want het project is toch ook een beetje haar kindje, net zoals het mijn kindje is. En ja,’kill your darlings’ is verdomde moeilijk.”

Dus zetten we onze discussie voort alsof er niets aan de hand is. We praten en praten over open eindjes, restpunten en “het beste resultaat gezien de omstandigheden”. Maar dat paard, dat gaat er echt niet meer van hinniken.

Maak de dappere keuze

Bouw tijdens ieder project regelmatig een moment in om te checken of het project nog steeds oplevert waar het oorspronkelijk voor bedacht was. Bespreek dit met alle betrokkenen. Soms is de dappere keuze nodig om de stekker eruit te trekken. Dat zal weer op allerlei kritiek stuiten, omdat dan ongetwijfeld kapitaal en energie is verspild. Zorg dan dat je kunt uitleggen waarom het project ter ziele is gegaan.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
House of Performance Logo

Over de auteur

Wij zorgen dat mensen, teams en organisaties kunnen excelleren. Binnen Nederland en ook daarbuiten doen wij dat door ze te adviseren en ondersteunen waar dat kan en te confronteren waar het moet.

Hamburgerstraat 30
3512 NS Utrecht

info@hofp.nl
+31 30 239 33 60

Naar House Of Performance
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *