Voorbij het gedoe

08/11/2017

“Weet je wat ik zo lastig vind? Dat we in ons team zo’n vriendschappelijke band hebben opgebouwd. We kennen elkaar van haver tot gort. Goede kanten, slechte kanten. Ik merk dat ik vaker over ergernissen heen stap. Beetje leven en laten leven, zoals je ook doet in een goed huwelijk. En ondertussen blijven sommige dingen toch knagen. Dus er helemaal overheen stappen lukt me niet. Ik heb begrip voor wat er gebeurt, maar ik hoor dat stemmetje zeggen dat het eigenlijk anders moet. We streven in een paar mooie woorden naar een high performance team, maar zo makkelijk is dat niet.

“Ja, ik begrijp wat je zegt”, antwoord ik. “Laten we er vanuit gaan dat de ander een reden heeft om te doen zoals hij of zij doet. En dat dit een goede reden is, voor hem of haar in ieder geval. Dan is de kans dat het zomaar gaat veranderen, omdat jij vindt dat dat moet, best klein. Iemand zei laatst tegen mij vanuit een soortgelijke situatie over het gedrag van een collega-bestuurder: Hij kan niet anders. Ik herkende hierin het verhaal van de schorpioen en de kikker.*

De schorpioen kan niet anders dan doen wat zijn diepste verlangen is, ook al kost het hem zelfs zijn dood. En ben je nu de kikker of de schorpioen in je eigen team? Hoe wil je verder?”

Mijn gesprekspartner, lid van de raad van bestuur van een groot familiebedrijf, knikte bedachtzaam. “Interessante gedachte en een confronterende vraag voor mijzelf. Hoe verhoud ik me tot het team? Hoe verhoud ik me tot mezelf?” Een krachtterm ontsnapt aan zijn lippen. “Waarom beland ik nu weer hierover in gesprek met jou?” “Ik proef een lichte irritatie en tegelijkertijd ligt er een uitnodiging tot verder onderzoeken in besloten.”

“Ik heb een aantal jaren geleden op het punt gestaan mijn moeder eens de ‘waarheid’ te vertellen. De waarheid over hoe ik als kind toch wel geleden had door haar aannames over mij en wat ik nodig had. Vlak voordat ik dat wilde delen, mijn lijstje met ergernissen, vroeg een wijze vrouw me hoe ik het zelf zou ervaren als later mijn kinderen me eens de waarheid zouden vertellen als ik 70 was. Had mijn moeder verkeerde intenties gehad? Wat kon ze er nu nog aan doen, aan die dingen uit het verleden. Wat wilde ik eigenlijk nou echt in relatie tot mijn moeder? Hoe wilde ik de relatie nu leven? Afijn, lang verhaal kort, ik heb gelukkig het lijstje nooit gedeeld. Ik ben het gesprek aangegaan over hoe we met elkaar omgingen. Bespreekbaar gemaakt dat ik onze relatie anders wilde invullen. Los van al die ergernissen die ik met me meesjouwde. Achteraf ben ik blij dat ik voorbij het verwijt uit het verleden ben gegaan. Nu leven we een nieuwe relatie, zonder die oude ergernissen. Meer eentje die past bij onze huidige levensfases. En wees gerust, een familiaire verhouding is veel complexer dan een bestuurlijke relatie,” zeg ik hardop lachend. “Jij hebt een veel duidelijkere context met een heldere opdracht als bestuurders. Wat zit je te miepen, zeg ik ernstig maar humorvol?”

“Jaja, zegt hij, werk aan de winkel. Je slaat de spijker op z’n kop. Wij als bestuur moeten hier mee aan het werk. Vaak zie ik namelijk ook nog eens dat het management ons kopieert in dit gedrag. Dus ook onze ineffectieve gedragingen zoals dit soort dingen niet bespreekbaar maken. Roddel en achterklap is dan het gevolg.” “Mooi, zeg ik, ik wens jullie een mooie reis toe. Wees je bewust van de kikker en de schorpioen in jezelf hè, zeg ik als ik de kamer uitloop”. “Wacht maar op de uitnodiging hoor ik hem naroepen, ik geloof dat wij wel een reisgids nodig hebben hierbij.” Met een voldaan gevoel beluit ik niet in de file aan te sluiten maar de andere kant op te rijden, ik kan voor sluitingstijd nog net een uurtje museumtijd meepikken.

* De kikker en de schorpioen
Op een warme dag zwom de kikker in een langzaam stromende rivier. Hij had het goed naar zijn zin, daar in het koele water. Plots hoorde hij: “Hé kikker, wil je me helpen?”
Kikker keek op en zag daar schorpioen aan de kant van het water staan. “Neem me alsjeblieft op je rug naar de oever”, smeekte hij. Kikker antwoordde: “Geen sprake van! Als ik dat doe dan zal je me onderweg doodsteken! Ik ben wel goed, maar niet gek!”

De schorpioen keek hem verdrietig aan en reageerde: “Ach, kikkertje. Dat zou heel dom van me zijn. Als ik je zou steken dan verdrinken we allebei. Dan ga ik zelf ook dood.”
Kikker dacht na en kreeg medelijden met de schorpioen. Hij negeerde zijn alarmbellen en besloot de schorpioen te helpen. Hij nam hem op zijn rug en zwom richting de overkant van de rivier.
Halverwege voelde de kikker een felle steek in zijn rug. Hij voelde zijn lichaam verstijven en vroeg met zijn laatste zucht: “Schorpioen wat doe je nu?”

“Het spijt me kikker, ik kan het niet helpen. Ik ben wie ik ben en het is sterker dan mezelf”

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *