De voorsprong van de nee-zegger

16/07/2018

Ik ben een artikel aan het lezen over hiërarchie en conflicten. In het artikel wordt gesteld dat in een hiërarchische structuur bij een nee door de eerstvolgende hiërarchische laag een initiatief al kan stranden. Een ja moet daarentegen vaak nog worden goedgekeurd door de hiërarchische laag daarboven, en soms zelfs nog door de laag daarboven. Wonderlijk toch?

De nee-zegger wint altijd. Dat zeg ik geregeld op het moment dat er een patstelling ontstaat tussen een ja-zegger en een nee-zegger. Bij de ja gaat er namelijk meestal iets veranderen. De nee zorgt voor behoud van de situatie. Ik gebruik deze onder andere vaak in gesprekken met mijn man Bas als het over het wel of niet nemen van een hond gaat. Maar ook in minder ingrijpende kwesties dan de aanschaf van een levend wezen, wint het ‘nee-kamp’ (nagenoeg) altijd.

Heeft de ‘ja’ dan zoveel meer impact dan een ‘nee’, dat een ‘nee’ zwaarder hoort te wegen? De nee zorgt er immers voor dat de status quo behouden wordt. Is dat minder heftig dan een verandering?

Een ja is vaak eng, omdat je niet altijd kan voorzien waartoe het gaat leiden. Of het je wel écht verder brengt. Of dat je misschien wel 10 stappen achteruit zet. Alsof een proces dat al jaren op 80% van de maximale capaciteit loopt, door een mislukte veranderingspoging ineens direct naar 60% teruggaat. En daarop is het juiste antwoord nou meestal juist wel: “Nee!” Dat is niet zo. Als blijkt dat een voorgestelde en geprobeerde verandering niet werkt, blijft de efficiëntie van het proces vaak op 80%, of het vermindert slechts korte periode. Overigens is dit uiteraard afhankelijk van de omvang van de verandering. Maar nagenoeg altijd kan er op tijd bijgestuurd worden om alsnog een andere weg in te slaan, of juist te blijven verbeteren. Het ergste dat kan gebeuren is meestal dat er niets verbetert. Maar dan ben je als team of als organisatie wel een ervaring rijker. Hoewel het zonde is van een eventuele investering (zowel in tijd als in geld), lijken grote rampen dus uit te blijven.

Bij HofP is de default modus: Ja, doe maar!

Juist de risico’s of de impact van een ‘nee’ kunnen bijzonder groot zijn. Er gebeurt dan immers niets. Althans niets nieuws. Dit betekent per definitie ook dat er geen verbetering plaatsvindt. Status quo blijft status quo. Terwijl het écht wel beter kan. Altijd.

Zoals jullie wellicht al uit mijn eerdere blogs kunnen halen, ben ik een groot fan van hoe mijn eigen werkgever, House of Performance (HofP), dit type vraagstukken benadert. Bij HofP is de default modus: Ja, doe maar! Een beetje in lijn met het motto van Pippi Langkous: “We hebben dit nog nooit (zo) gedaan, dus we denken dat we het wel kunnen!” Daardoor krijgen we het voor elkaar om telkens nieuwe initiatieven te ontplooien, groot, klein, soms mislukt het en vaker wordt het een succes.

Kortom, probeer af een toe iets! Als men een goed idee heeft, denk niet meteen “mwah, ik weet het niet zeker, ik zeg zekerheidshalve “nee”. Probeer de Ja eens uit. Ik kan niet garanderen dat het altijd goed gaat maar zonder ja-zeggers was er geen man op de maan geweest, was Amerika nooit ontdekt en was ik nooit aangenomen bij House of Performance. Dan had (voor mij) de wereld er toch heel anders uit gezien… Durf jij nieuwe wegen te bewandelen? Bekijk dan ook eens onze vacatures.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *