Waar je staat bepaalt je uitzicht

31/10/2019

“Heb je even?” Een directielid klopt op mijn deur. “Ja tuurlijk, kom binnen”, antwoord ik. “Wat kan ik voor je doen?” “Ik wil graag even iets aan je voorleggen”. “Brand los”, reageer ik. “Ik vraag me af of we op de goede weg zijn”, begint hij. “Ik zie op een aantal plekken wrijving. En die lijkt dusdanig, dat ik me afvraag of we onze plannen kunnen verwezenlijken. Misschien moeten we toch een aantal mensen ontslaan”. En hij doet uit de doeken op welke situaties hij doelt.

Terug naar de basis

“Goed dat je het aankaart”, zeg ik, “ik zie het ook. En ik denk dat het goed is om even terug naar de basis te gaan. Doen we nog steeds het goede en doen we het op de juiste manier? Daarover moeten we met elkaar in gesprek. Maar eerst zal ik voor je onderzoeken waarom er gebeurt wat er gebeurt. Dan kijken we daarna hoe we de veiligheid weer terug in het proces kunnen brengen en hoe we de verantwoordelijkheid weer kunnen krijgen daar waar hij hoort, zodat het weer gaat stromen. Zullen we over twee weken een overleg plannen?”, stel ik voor. “Zo ver weg nog?” “Ja, je moet niet alles willen overhaasten. Veranderen kost tijd. Eerst onderzoeken wat er aan de hand is en dan kunnen we met elkaar bepalen welke koerswijziging er eventueel nodig is”.

Verschillende standpunten

“Jeetje”, zegt een medewerker de volgende dag tegen mij. “Er heeft nog nooit iemand echt naar me geluisterd hier. Fijn om mijn kant van het verhaal eens te mogen belichten. En fijn dat je niet meteen met je oordeel klaarstaat of meteen gaat sturen”. Hij geeft zijn visie op de veranderingen. Ik begrijp wat hij zegt en kan me inleven in zijn standpunt. Tegelijkertijd zie ik wat er nodig is vanuit een groter perspectief en ik zie wat er nodig is om beide standpunten te verenigen.

Daarna spreek ik een projectmanager. Het is me opgevallen dat hij pas gaat bewegen als zijn manager hem een opdracht geeft. U vraagt, wij draaien. Maar daarmee laat hij zijn rol als adviseur liggen. Ik stel hem de vraag wat hij nodig heeft om zelf weer in beweging te komen en zijn verantwoordelijkheid als adviseur weer op te kunnen pakken. Er ontstaat direct een goed gesprek en ik begrijp zijn perspectief.

Er moet iets worden doorbroken

Vervolgens spreek ik de manager van de projectmanager. Hij heeft het razend druk en delegeert graag zoveel mogelijk van zijn taken. Veel tijd voor een pas op de plaats is er niet. Echt open voor advies staat hij ook niet, want over het algemeen betekent dat alleen maar nog meer werk. Hier zal iets doorbroken moeten worden, om de verandering weer te laten stromen. Ook zijn perspectief begrijp ik. Het is altijd goed om de impact van het veranderproces op de werkdruk in de gaten te houden.

Iedereen kijkt vanuit zijn eigen perspectief. Dat maakt samenwerken vaak zo lastig. Pas als je elkaars perspectief begrijpt, kun je bruggen bouwen en je eigen belang overstijgen. Daarnaast draait het bij veranderingen om vertrouwen. En dat is een lastige, want veranderen is voor iedereen spannend en heeft voor sommige mensen vervelende consequenties. Als interim verandermanager probeer ik in beide processen een belangrijke rol te spelen. Door te luisteren zonder oordeel, door de tijd te nemen en door alle belangen in kaart te brengen. Daarnaast is het van belang dat er alleen veranderingen worden doorgevoerd die ook echt uitvoerbaar zijn. Een overbelaste organisatie komt je uiteindelijk duurder te staan dan de beoogde opbrengst.

Met elkaar in gesprek blijven

Het blijft dus zaak om voortdurend met elkaar in gesprek te blijven. Ook als management- of implementatieteam. Zijn we nog steeds op de goede weg? Zijn we scherp genoeg naar elkaar? Elkaar daar voortdurend op bevragen. Daar draag ik graag mijn steentje aan bij. Ik voel me dan ook echt onderdeel van het proces en krijg dit regelmatig als compliment terug.

Ik weet zeker dat we binnenkort een goed gesprek met het managementteam zullen hebben. Ik zal alle perspectieven toelichten. Dan kunnen we met elkaar de nodige stappen bespreken. Die puzzel samen oplossen en vervolgens implementeren, dat vind ik toch het mooiste aan mijn vak. Om daarna uiteindelijk de organisatie vol vertrouwen op eigen benen de nieuwe koers te laten varen.

Heeft jouw afdeling ook begeleiding nodig bij het verenigen van verschillende belangen? Zoek je naar een objectieve blik tijdens de complexiteit van een veranderproces? Neem dan contact op!

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
Suzanne van Roon 3

Over de auteur

Wat mij fascineert is waarom het gaat zoals het gaat in organisaties. En hoe je kunt interveniëren zodanig dat de verandering blijvend is. Samen met de mensen die direct betrokken zijn.
Ik breng rust en overzicht waardoor ruimte ontstaat voor het echte gesprek en mensen instappen om samen het resultaat neer te zetten.

Naar Suzanne van Roon
Geef een reactie hier...

Een reactie op “Waar je staat bepaalt je uitzicht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *