Iedere dag een feest van verrukking

12/04/2016

Ik zit in de auto na een etentje met mijn vrouw. We hebben lekker gegeten, maar de service was niet om over naar huis te schrijven. Ik denk met weemoed terug aan het filmpje van Lebbis ‘Welcome to Paradise’. Daarin beschrijft hij hoe subliem hij een snelle salade geniet op een zomerse avond. Geweldig hoe hij dat doet. Je proeft bijna de salade, de koude witte wijn, de mayo bij de frieten. Maar ook hoe voortreffelijk de service is. Van het doekje over de tafel om deze schoon te maken EN droog te maken en de rekening bij de espresso geven. Deze serveerster snapt het.

Vaker niet dan wel

Waarom ervaar ik niet iedere dag dit soort verrukkingen? Zo’n service waar je helemaal blij van wordt. Het lijkt zo eenvoudig. Maar vaak toch ook zo lastig. Wat maakt dat het ondernemers vaak niet lukt? We maken volgens mij allemaal te vaak mee dat je kromme tenen krijgt van hoe je als klant behandeld wordt. We kunnen er allemaal sappige verhalen over vertellen. Of het nou om privé-ervaringen of zakelijke ervaringen gaat. Ik kom het overal tegen. Privé kom je nooit meer terug en zakelijk werk je nooit meer samen.

Waarom is de ene service de andere niet?

Maar de echte wow ervaring maakt zo’n indruk. Wat maakt een echte wow tot een wow!? Dat is toch altijd weer dat stapje extra. Van mensen die oprecht gaan voor hun business en jou echt het beste willen geven. Omdat ze van mensen en hun vak houden en misschien ook wel omdat ze de wereld graag een beetje mooier willen maken. Al is het alleen maar met een glimlach. Wil ik dan Amerikaanse taferelen waar de wit gepolijste tanden een nep glimlach produceren? Nee. Je zoekt juist de authenticiteit. Het is de oprechtheid die de verpletterende indruk maakt.

Kijkje in de spiegel

“Waar zit je op te broeden?” vraagt mijn vrouw. Ik zit al een tijdje in gedachten verzonken zwijgend achter het stuur. “Op mijn eigen service gerichtheid”, antwoord ik haar. “We hadden net best wat te mopperen over het eten en je weet hoe boos ik laatst was op die ene leverancier. Maar nu vraag ik me af hoe servicegericht ik zelf eigenlijk ben”. “En?” Vraagt ze. Ik zwijg. Ik vermoed dat zij het antwoord eigenlijk wel weet. Schuin kijk ik in de binnenspiegel. Ja, licht gekleurde wangen. Potverdikkeme.

Waar gaat het mis? Ik ga echt voor mijn klanten, wil net dat extra beetje doen voor een ultiem resultaat en dito klantbeleving. Hoe verlies ik dan soms toch de verbinding in de waan van de dag? Uiteindelijk begint het met de verbinding met mezelf, denk ik. Als die weg is, neigt het naar een automatische piloot. Dat is  als de hond in de pot vinden. Het heeft misschien ook te maken met te veel willen. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Dan gaat je hart dicht. Minder in verbinding met jezelf, laat staan de ander. Het gaat er dus om, mijn hart open te houden. Ook als het werk zich soms opstapelt. Blijven luisteren naar je klant. Zijn behoefte kennen. Maar ook accepteren als het even niet zo is, denk ik. Je kunt het niet faken. Dus dan maar even diep ademhalen en doen wat nodig is voor mezelf. Ik ga er de komende tijd eens meer op letten. Me meer bewust worden van mijn eigen (niet-) authenticiteit.

Wat is jouw ervaring hierin? Hoe houd jij de verbinding met jezelf en je klanten?

 

Voor de liefhebber, Lebbis: https://www.youtube.com/watch?v=SSgyDvnm4wQ

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *