Mijn voet protesteert

31/03/2017

Wat hebben een gebroken voet en veranderen gemeen?

Ken je dat, dat je altijd net even te snel en te veel wilt? Nou, ik wel. En weer zit ik met de gebakken peren. Mijn voet is pijnlijk, dik en rood. Ontstoken. Een aantal weken geleden had ik een middenvoetsbeentje gebroken met een partijtje voetbal met mijn collega’s. Ik kwam thuis in het gips. Toen begon het stilzitten en rustig aan doen. Dat is niet helemaal mijn ding, in ieder geval niet gedwongen. Dus toen het loopgips kwam, was ik als een kind zo blij. Hop  hop, snel weer op de been. Te snel en te wild, want in no time zat ik weer in de gipskamer, scheur in het gips. Maar nu, 4 weken later is het gips eraf en is het nog niet helemaal genezen. En het valt niet mee om de juiste balans te vinden tussen rustig doen, en doen wat er gedaan moet worden. Mijn voet protesteert en dwingt me weer tot rust.

In de wachtkamer van het ziekenhuis waar ik ben voor controle en een stevig standje krijg, mijmer ik over dit gegeven. Hoeveel schade je kunt berokkenen met te snel te veel willen. Niet alleen in je eigen leven geldt dat, maar ik zie het ook regelmatig in de veranderpraktijk. Eigenlijk is er wel een grappige parallel tussen mijn pijnlijke voet en de toestand in een veranderproces bij veel organisaties.

Er is een breuk, met het oude. Die breuk gaat in het gips, tijd voor beraadslagen en plannen. Het is de tijd van stil staan. Consolidatie, stilte voor de storm? Dan komt het loopgips. We gaan weer bewegen, maar rustig aan. Het nieuwe voelt nog een beetje als een keurslijf. De arts doet regelmatig controle. Zit alles nog op z’n plek en groeit de boel op de juiste wijze aan elkaar? Zonder krukken kom je nog niet vooruit. Ondersteuning van buitenaf is nodig. Het gips kan een jeukerig gevoel geven, net zoals verandering dat kan. Maar even doorbijten, het hoort erbij.

Dan is het moment daar, het gips mag eraf. Met volle vaart vooruit ga je weer als manager. Zo snel mogelijk het tij keren. We weten waar we heen willen en we willen daar zo snel mogelijk zijn. Niet luisteren naar de signalen, we moeten door, er is nog zoveel te doen. Maar dan gaat de boel wringen, het wordt pijnlijk. De organisatie dwingt de verandering tot een vertraging. Er ontstaat gedoe en wrijving. Mensen gaan morren. Dingen komen niet af. De koffiezetapparaten zijn druk bezet. De organisatie zucht en steunt als een oude zeilboot die te snel overstag is gegaan.

Ik maak een afspraak met de fysiotherapeut. Eigenlijk is dat wat ik ook ben voor een organisatie. Een fysiotherapeut. Hij legt me uit dat ik om mijn voet te ontlasten andere spieren en pezen ben gaan overstretchen. Ook dat herken ik bij organisaties. De verandering maakt dat mensen in hun gewone werk overbelast raken. Zoals ik onlangs tegenkwam bij een opdracht waar in een organisatie een grote omslag gemaakt moest worden, terwijl het hoogseizoen was qua drukte. Eigenlijk kreeg de verandering pas echt beweging toen die piek voorbij was. Toen ging het ‘normale’ werk hand in hand met het ‘verander’ werk. Ritme.

Zo zie je hoe snel we uit het lood gaan. Grappig dat ik zelf niet veel anders ben dan de organisaties die ik adviseer. Ik ga mijn eigen raad maar ter harte nemen. Rustig aan en met beleid. Prioriteren en ruimte maken. Toch nog even die krukken blijven gebruiken. Eén ding is wel anders, in mijn geval hoop ik dat ik weer snel de oude ben. Terwijl een organisatie niet meer dezelfde zal worden. Maar met volle vaart weer vooruit willen, dat geldt voor ons allemaal. En verandering vraagt om een goed ritme. Net als lopen. En ben ik nou écht weer de oude of misschien toch ook een beetje veranderd?

Heiko van Eldijk is organisatiespecialist en partner bij House of Performance. In zijn blog’s deelt hij zijn verwonderingen, reflecties en bevindingen. Wil je ook de volgende blog’s van Heiko lezen? Volg ons dan op LinkedIn via een click op de volgende button:

li-button-a

heiko

Over de auteur

Een lonkend perspectief is potentie tot (waarde)creatie. Ik word blij als ik goed kan kijken, mag puzzelen en tot actie kom, om te doen wat nodig is.

Naar Heiko van Eldijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *