Wat was je intentie?

26/04/2016

“Maar hoe bedoel je”, vroeg mijn opdrachtgeefster. “Ik ben voor de gemiddelde mens best succesvol.” Dit is mijn derde bedrijf waaraan ik leiding geef met impact, en elke keer is het een maatje groter geworden. Ik behoor tot de top 10 leiders van deze onderneming. Dagelijks gebruiken meer dan 1,5 miljoen klanten onze dienstverlening. Ik word op mijn vakgebied alom gewaardeerd ook buiten de organisatie. Ik ben thuis nog steeds bij mijn man, geen scharrel aan de zijkant. Ik ben eigenlijk wel trots op mezelf.” Met een grijns kijkt zij me aan. “En jij ziet nog meer potentieel in mij?” “Vertel me eens, wat moet ik beter doen volgens jou”, zegt ze met een uitdagende blik in haar ogen.

Ik schraapte mijn keel. “Ik denk dat je stijl van leiding geven wat meer gebaseerd mag zijn op vertrouwen. Dat je meer delegeert in plaats van orders uitdeelt. Dat je minder de angst laat regeren en je team laat excelleren. En bovenal, dat jij wat relaxter in de wedstrijd zit. Je bent succesvol maar staat er vaak alleen voor. Leg jij nog steeds voor jezelf uit dat mensen je ontlopen omdat ze je succes niet gunnen? Hoe verklaar jij je gevoel van eenzaamheid, ook het probleem van de ander?”

In de lift

Een ijzige stilte volgde. Het voelde als minuten die waarschijnlijk in werkelijkheid maar 30 seconden zijn geweest. Slik. Ik bereidde me voor om mijn spullen te pakken. Deze succesvolle leider staat erom bekent om mensen snoeihard aan de kant te zetten als ze het met ze heeft gehad. Ik voelde mijn hartslag versneld kloppen.

Als toetje legde ik er nog wat bovenop. “Je bent een machtig mooi mens, maar je gedrag matcht niet altijd die binnenkant. Soms kom je over als Joan Collins in de Snickers reclame. Alleen heb je geen Snickers in de buurt. Wat maakt dat je zo vaak de hardheid in schiet? Wat heb je wel nodig? Waarom doe je jezelf en anderen zo tekort? Ik ervaar je succes als een doekje voor het bloeden. Een soort troost voor de harde zakelijkheid die je jezelf en anderen aanmeet.”

Het volgende moment stond ik voor de lift, buiten gezet en stevig van repliek gediend. Ik hoorde mezelf denken: “Dat mens snapt er niets van. Geen wonder dat iedereen gillend bij haar wegrent. Benieuwd wanneer bij haar de man met de hamer een keer aankomt.” En zo ging het nog een paar minuten door in mijn hoofd.

Wat was je intentie?

’s Avonds besprak ik het voorval met mijn lief. Ik besloot mijn relaas met de verwachting dat ze me volledig zou supporten. Iets in de trant van: “Je hebt gelijk, wat is dit een raar mens, haar leiderschap vraagt écht aandacht.” Ik verwachtte een volledige erkenning van mijn verhaal en vooral een bevestiging dat ik het goed had gedaan.

Ik keek in haar ogen. Een frisse blik maar geen mededogen. “Wat was de intentie van je interventie? vroeg ze. “Wat wilde je bereiken?” “Nou, stamel ik, gewoon… dat ze inzag dat ze ondanks dat ze het goed doet er ook nog genoeg is om aan te werken.” Ik keek mijn vrouw aan. “Hoe zag je jezelf? Als een predikant op de kansel?” Ik las de woorden in haar ogen. “Met welke intentie ben je het gesprek ingegaan?”, vroeg ze opnieuw.

“Ja, ja het is al goed”, zei ik en riep de hond om een langere avondwandeling dan normaal te maken. Op de hei ontdekte ik dat mijn vragen inderdaad geen vragen waren, maar bijna beschuldigingen. Wilde ik haar echt wat vragen? Of wilde ik mijn oordeel geven? Waarom eigenlijk? Vanuit de verwachting dat ze me als de grote wijze man zou zien?

Wil ik gelijk of ben ik bereid te kijken wat de ander nodig heeft?

Thuis gekomen mompel ik terloops tegen mijn vrouw dat de situatie waarschijnlijk door mijn eigen intentie is ontstaan. “Ik wilde mijn gelijk te halen. Ik wilde dat ze zag.. dat wat ik zag juist was.” Ik zie de bijna onzichtbare knik van haar hoofd. Woorden zijn soms overbodig.

Dit voorval vond een aantal jaren geleden plaats. En nog altijd denk ik er even aan als ik iemand op wil aanspreken. Sta ik zo weer in de spreekwoordelijke lift? Of dient het de ander echt? Gaat het om gelijk hebben of om zien wat er nodig is? Gaat het om mij of de ander?

De crux is dat je juist de ander nodig hebt om jezelf te leren kennen. Even stilstaan bij je intentie kan een hoop ellende voorkomen.

https://www.linkedin.com/pulse/wat-je-intentie-heiko-van-eldijk

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *