Welke gevangenis heb jij voor jezelf gebouwd?

22/11/2017

Ik ben in gesprek met een partner van een gerenommeerd advocatenkantoor. We spreken over zijn werk als advocaat en over zijn rol als partner. “Kijk, je bent je hele carrière bezig om partner te worden. Dat is het hoogst haalbare in deze organisatie en menig ander kantoor op de Zuidas. Maar dan ben je uiteindelijk die partner, het staat zelfs op je naamkaartje voor als je het vergeet… en dan? Mijn werk bestaat er tegenwoordig uit om met mijn collega partners te praten over onze strategie; het aangaan van internationale samenwerking. De keuze om nieuwe advocaat-stagiairs aan te nemen, maken we op basis van een budgetbegroting per vakgroep. We praten over de mogelijkheden om onderhavige zaken uit te breiden en hoe we nieuwe cliënten binnenhalen. We praten niet meer over ons vak, de advocatuur. Eerlijk gezegd weet ik niet of het partnerschap nu de leukste invulling is van het advocaat zijn. En deze vraag pruttelt eigenlijk al een hele tijd in mijn hoofd. Maar ja, ik heb zoveel te verliezen als ik hier uitstap.” “Herinner je je nog waarom je ooit dit vak bent begonnen, waarom je op deze plaats bent?”, vroeg ik.

De stilte was oorverdovend. Ik moest mijn kaken op elkaar houden om de voor mij ongemakkelijke stilte niet te doorbreken met wat nietszeggende woorden.

Ik zag tegelijkertijd verdriet en verlangen in zijn ogen. Pijnlijk. Ik vertel hem het verhaal dat een wijze man ooit met mij deelde. Hij verhaalde over leven in vrijheid. In vrijheid leven met jezelf. Deze wijze man zag ook veel mensen die een gevangenis hadden gebouwd. Niet voor een ander maar voor zichzelf. Een gevangenis die het leven van nu met werk, relaties en status beschermt, die de angst voor morgen met mislukking, ziekte en dood moet weghouden. Kortom, de mens weet wat hij nu heeft en de angst voor het onbekende is groter dan het ongemak dat hij nu ervaart. Want dat ongemak kan hij verdragen, dat doet hij vaak al een (lange) tijd. Maar als hij de stem van zijn hart volgt dan is zijn leven morgen toch wel anders dan vandaag. De wijze man vertelde hoe hij ziet dat mensen hun gevangenis versterken in plaats van het ongemak te onderzoeken. Hoe ze de tralies verstevigen in plaats van de deur te openen en eruit weg te lopen. Want de gevangenisdeur en de sleutel ervan ben je zelf, aldus de wijze man.

“Maar hoe krijg ik mijn gevangenisdeur dan open? Hoezo ben ik en deur en sleutel, dat kan toch niet!”, stamelde de partner?

“Het is onmogelijk”, brulde de trots.
“Het is riskant”, sprak de ervaring.
“Het is zinloos”, riep het verstand.
“Geef het een kans”, fluisterde het hart.

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
heiko

Over de auteur

Perspectief is de potentie tot creatie en verandering. Dat vraagt oplossing van de ‘hoe-dan’ vraag. Ik geef graag betekenis door te schouwen, te puzzelen en aan te zetten tot actie.

Naar Heiko van Eldijk
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *