Zou ik mijzelf later in mijn graf omdraaien voor mijn huidige gedrag?

12/12/2017

Ik lees op het moment een roman over de 18e eeuw. Of eigenlijk, over een vrouw die vanuit de 20e eeuw via een cirkel van stenen terechtkomt in de 18e eeuw. Als ik het zo opschrijf klinkt het als een behoorlijk slap verhaal. Ik houd echter van lezen en ik kan mezelf in dit soort verhalen volledig verliezen, maar gelukkig is dat niet de strekking van dit blog.

Wij leven nu in de 21e eeuw, met alle gemakken van dien. Een voor velen behoorlijk veilige tijd, hoewel de geluiden in de media vaak anders doen vermoeden. Het boek over de 18e eeuw zit vol verkrachtingen, moorden, ziektes, oorlogen, intriges, etc. Individueel lijkt het destijds dus een stuk minder veilig geweest te zijn, in ieder geval voor mij, vergeleken met mijn relatief veilige leven in Utrecht.

Ik vraag mezelf bij het lezen van boeken over andere tijden vaak af wat mijn rol in die tijd zou zijn geweest, waarbij ik mezelf ook direct afvraag wat mijn rol in de huidige tijd eigenlijk is.

In de voorgaande eeuwen, was het – gezien mijn afkomst – goed mogelijk dat ik ook in die tijd tot de zogenaamde elite had behoord. Tot de kleine groep geluksvogels die door rijkdom een veiliger leven konden hebben en meer kansen kregen. In die tijd was sprake van zaken die naar de Westerse tijdsgeest van nu het daglicht (in die vorm) niet (meer) kunnen verdragen*. En ook later, de tweede wereldoorlog, de strijd voor vrouwenrechten, of het weren van arme mensen uit de rijke wijken, omdat dit het straatbeeld verdoezeld. Had ik in de tijd dat dergelijke kwesties speelden mijn mond opengetrokken? Heb ik voldoende karakter om hier openlijk tegen te strijden, om het verzet in te gaan? Of had ik mij laten leiden door de tijdsgeest: ‘zo werkt het nu eenmaal en dat is nu normaal’, en ‘mijn eigen hachje voor die van anderen’. Ik hoop dat ik beter en dapperder zou zijn geweest dan dat.

Ik sta mijzelf erop voor een best goed mens te zijn. Ik probeer anderen niet te kwetsen, niet over de rug van anderen mijn doel te behalen, en waar mogelijk anderen te helpen. Maar ben ik nou écht goed? Ik ben niet onbaatzuchtig, ik doe vaak dingen omdat ik me er zelf beter door voel. Ik doe niet mee aan demonstraties voor the greater good, ik strijd niet actief tegen racisme, of anderszins ongelijkheid en ik consumeer volop.

Met de kennis van onze geschiedenis is het des te belangrijker er bij stil te staan wat op dit moment normaal is, waar we onszelf mogelijk later voor zullen omdraaien in ons graf. De tijdsgeest is heel belangrijk voor de vraag en met name het antwoord op wat goed en wat slecht is. Daarom is het ook zo belangrijk om jezelf af te vragen of het wel écht goed is: vind ík dat dit recht mij toekomt, of is het slechts een gegeven dat ik dit recht heb? Bij House of Performance is één van onze kernwaarden reciprociteit – een moeilijk woord voor logisch gedrag: ga met de ander om, zoals je ook wilt dat er met jou omgegaan wordt. Ongeacht wie het is. Een goed uitgangspunt en het is heel waardevol om in een omgeving te werken waarin dit gedrag het uitgangspunt is.

De mens kan heel anders naar ‘recht hebben is recht krijgen’ kijken op het moment dat het ineens om zichzelf gaat. Maar de mens heeft gelukkig ook de gave om te kunnen reflecteren, op eigen handelen en op het handelen van anderen. Het zou echt gaaf zijn, als we die gave vaker zouden inzetten. En zoals wel vaker bij dit soort vragen: een goed begin, begint bij jezelf en ik heb nog een hoop werk te doen.

* ik heb niet de illusie dat deze zaken of andere vreselijke niet meer plaatsvinden

Het kan beter

Wat kan er volgens jou beter? We vernemen het graag van je!

reCAPTCHA is required.
charlotte

Over de auteur

Klanten bijstaan met oog voor de mens én voor de organisatie en samen met de klant duurzame resultaten behalen. Dat is waar ik mij mee bezig wil houden.

Naar Charlotte Houben
Geef een reactie hier...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *